Een dagje Apenheul A day in Apenheul

orang oetan met baby                                                     orang utan with baby

Apenheul in Apeldoorn is een bijzondere dierentuin. Niet alleen omdat er (bijna) alleen apen leven. Hij is ook bijzonder omdat de dieren zoveel mogelijk in hun natuurlijke omgeving leven.

Apenheul in Apeldoorn is a special zoo. Not only because it is a zoo but for apes and monkeys. It is also special because the animals live in a natural environment where they can be theirselves.

doodshoofdaap squirrel monkey

doodshoofdaap                          squirrel monkey

Apenheul is het leefgebied van de apen. Als mens ben je bij hen te gast en moet je rekening met hen houden. Je tas wordt vervangen door een “aap-vrije tas”. De eerste die je tegen komt zijn de doodshoofdaapjes die vrolijk over de paden heen en weer lopen en springen. Ook de ringstaart maki kent geen angst en loopt gezellig mee.
De doodshoofdaap leeft oorspronkelijk in Zuid-Amerika, de ringstaartmaki op Madagaskar. De ringstaartmaki is een bedreigde diersoort.

Ringstaartmaki ring-tailed lemur

Ringstaartmaki                                                   ring-tailed lemur

Apenheul is the living area of the monkeys and apes. As a human being you are their guest and you have to take that into account. Your bag has to be a “monkey-free bag”.
The first monkeys you meet are the squirrel monkeys, who cheerfully walk and jump along the lanes. The ring-tailed lemur isn’t afraid either and walks along with you. The ring-tailed lemur is an endangered species.

gorillaDe gorilla’s leven op een eiland. Zo hebben ze vrijheid. Ze zijn zeer bedreigd. In Apenheul worden geregeld gorilla’s geboren.

jone gorilla's aan het spelen/ young gorilla's playing in the water

jone gorilla’s aan het spelen/ young gorilla’s playing in the water

The gorilla’s are living on an island. So they have their freedom. They are extremely endangered. In Apenheul many gorilla’s are born.

orang utan

Borneo orang utan

De Borneo orang oetans leven ook op een eiland. Ook zij krijgen geregeld kinderen. Zie de foto aan het begin van dit blog!
The Borneo Orangutans are living on an island too. They get children as well. See the photo at the beginning of this blogpost.

20160511_Apenheul_471020160511_Apenheul_4702

Er lopen er ook heel wat van het soort homo sapiens rond 🙂
There are also many of the species homo sapiens 🙂

20160511_Apenheul_4690

rode vari                                                                                   red ruffled lemur

De rode vari leeft in Masoali, een klein gebied op Madagaskar.
The red ruffled lemur lives in Masoali, an area on Madagascar.

20160511_Apenheul_4699

kroonsifalia                                                                                                crowned sifalia

De kroonsifalia komt ook van Madagaskar en is net als de rode vari bedreigd.
The crowned sifalia also comes from Madagascar and is endangered too.

20160511_Apenheul_4768

berberapen                                                                             barbary macaque

De berberapen komen voor in Marokko.

20160511_Apenheul_4774

berberaap                                                                                       barbary macaque

The barbary  macacaque is originally from Morocco.

20160511_Apenheul_4803

20160511_Apenheul_4811

slingeraap                                                                           spider monkey

De slingerapen komen uit Midden- en Zuidamerika. De baby is 5 weken oud.
The spider monkeys are from Middle- and South America. The baby is 5 weeks old.

20160511_Apenheul_4793

hanuman langoer                                                                      northern plains gray langur

De hanuman langoer is echt een deftige verschijning, zoals hij er hier bij zit. Hij komt voor in India en Bangladesh. Door Hindoes wordt hij als de god Hanuman vereerd. Vandaar zijn naam.
The northern plains gray langur is really a gentleman, as he is sitting here. He is from India and |Bangladesh. By Hindu people he is worshipped as the god Hanuman.

20160511_Apenheul_4821

De homo sapiens verlaat het apenterritorium.
The homo sapiens leaves the monkey territory.

Meer lezen? Over de apen, geschiedenis, samenwerking wereldwijd, enz.
You want to read more? About the apes and monkeys, history, cooperation worldwide, etc.
Apenheul’s  website is also in English and German:

Apenheul Nederlands
Apenheul English
Apenheul Deutsch

Meer foto’s/ More photos

 

Advertenties

Ik zie wat jij niet ziet..? I’m seeing what you aren’t seeing

_DSC1189klein

Op de Vellertheuvel in Apeldoorn-Noord staat een bijzonder kunstwerk: Kooi-met-geen-poema-er-in, gemaakt door Maarten de Reus. Afhankelijk van waar je staat kun je een silhouet van een dier waarnemen…of niet……

_DSC1191klein

On the Vellert Hill in Apeldoorn-North stands a special work of art: Cage-without-a-puma, made by Maarten de Reus. Depending on where you stand you can see a silhouet of an animal…..or not…..

_DSC1193klein

De “poema” is gebaseerd op een verhaal dat speelt in de zomer van 2005. Het gerucht ging dat er op de Veluwe een poema gezien was. De media stonden er vol van en veel journalisten waren er druk mee bezig.

_DSC1195klein

The “puma” is based on a story that took place in the summer of 2005. The rumour went round that a puma was seen on the Veluwe (the woody region around Apeldoorn). The press was occupied with the puma for days.

_DSC1201klein

ziekenhuis…hospital again……

early view from behind the window

Weer een longontsteking…
Again a pneumonia….

Early view on the neighbors – the RGC

Ik ben nu een week ( sinds 28-10) in het ziekenhuis ( Gelre Apeldoorn) en ben voorlopig nog niet klaar…..
fotograferen kan ik niet laten… nu met de Coolpix P7000

so cute…

Zomaar een impressie

lines,lines,lines

I’m a week in hospital now ( from october 28th) en have to stay some more time…
And of course I take pictures… with the Coolpix P7000

Just an impression….

self-portrait…weird!

I love lines and colors, even in hospital

I like the color!

Shall I call the nurse… or…. 

my daily life

This is what I really want to know: what are they building on top of the RGC?
Dit wil ik echt weten: wat wordt er gebouwd op het dak van het RGC?

en weer naar bed….

Communicatie heeft stilte nodig… Communication needs silence…

Hallo Bandoeng, hoort u mij?
Met die woorden van koningin-moeder Emma wordt op  28 februari 1928 de radiotelefoondienst tussen Nederland en Nederlands Indië ( nu Indonesië) geopend.
Vanaf dat moment  kun je vanuit Nederland naar Nederlands Indië bellen. Je moet er wel wat voor doen: naar een telegraafkantoor gaan in een van de vier grote steden waar een Indië-cel  is. Voor drie minuten betaal je 33 gulden – heel wat in die tijd!

De verbinding wordt gelegd vanuit Radio Kootwijk, bij Apeldoorn, naar zendstation Malabar op de hoogvlakte bij Bandung op Java.

Hello Bandoeng, do you hear me?
With these words Queen-mother Emma made the first wireless radio contact with the Dutch East Indies ( now: Indonesia) on February  28th, 1928.
Since that moment it is possible to make a telephone call from the Netherlands to the Dutch East Indies.  Although, it’s quite a job. You have to go to a telegraphoffice in one of the four big cities. And three minutes cost  33 guilders ( about 15 euros) – that’s a lot!

The connection is made from Radio Kootwijk, near Apeldoorn, to the station Malabar on the plateau  near Bandung on Java.

Radio Kootwijk, midden in een onontgonnen gebied: hei, bos, stuifzand. Ver weg van de bewoonde wereld. In de stilte. In de leegte. Geen storingen van buitenaf. Dan alleen is communicatie mogelijk.

Radio Kootwijk, in the middle of a large undeveloped area: heath, woods, drifting sand.  Miles away from  civilization. In silence, in emptiness, no interference from outside. Only then communication is possible.

Het gebouw is ontworpen door Julius Luthmann ( 1890-1973), in Art Deco stijl. Het is een mengvorm van de Amsterdamse en de Berlijnse school. Het is geheel gebouwd van  beton. IJzer en hout mochten niet gebruikt worden.
Luthmann laat zich inspireren door het beeld van de sfinx. Maar al gauw wordt het “de kathedraal van de Veluwe” genoemd. De decoraties zijn van Hendrik van der Eijnde ( 1869-1939)

The building is designed by Julius Luthmann (1890-1973), in Art Deco –style. It’s a mixture of the Amsterdam and Berlin School. It’s completely concrete. He wasn’t allowed to use wood and iron.  Luthmann was inspired by the image of a Sphinx. But soon it is popularly called “the cathedral”. The sculptures are made by Hendrik van der Eijnde(1869-1939).

In 1923 begint de PTT met transoceanische telegrafie, via de lange golf. Maar de grote doorbraak komt in 1928 wanneer een korte golf verbinding wordt aan gelegd.

Het gebouw is onverwoestbaar. De engelse bombardementen tijdens de tweede wereldoorlog richten nauwelijks schade aan.

In 1923 PTT begins with  transoceanic telegraphy, on the long wave. But the breakthrough is in 1928 with the short-wave transmission.

The building is indestructible. The English bombardments during WWII caused hardly any damage.

Met de komst van satellieten en digitale communicatiemogelijkheden wordt het complex in 2004 overbodig. Nieuwe bestemmingen worden gezocht. Er worden films opgenomen, er vinden culturele activiteiten plaats.

Satellites and digital communication possibilities made the complex redundant and it closed in 2004.
Since then it is used for cultural activities.

contrast……

Maar vooral blijft het een plaats van stilte en van uitgestrekte natuur.
Met een gebouw dat je er aan herinnert dat juist voor communicatie stilte nodig is!

But most of all it remains a place of silence and nature.
With a building as a reminder that just communication needs silence!

Kersen en foto’s..verwenzorg……cherries and photos….

Een telefoontje: Kun je fotograferen op de kersenavond van de verwenzorg? Het is de bedoeling dat er van elke cliënt (die dat wil) een portretfoto wordt gemaakt.
Ik hoef er niet over na te denken.. verwenzorg is zo belangrijk, en… ik weet van te voren dat het een heel gezellige avond zal worden!
En dat werd het ook..
De portretten kan ik hier niet laten zien in verband met de privacy..geloof me maar dat het plezier ervan af straalt.

Wat is verwenzorg?
Stel je voor: je hebt een psychiatrische handicap en bent aangewezen op het leven in een instelling. Voor een lange tijd, misschien wel een leven lang. Elke dag ziet er hetzelfde uit. Slapen, eten, koffie drinken. Je bent zelf niet in staat om eens iets leuks te gaan ondernemen. Geld heb je niet. Veel van de activiteiten die er waren op het
terrein van de instelling zijn er niet meer. Weg bezuinigd.
Maar toch: je bent toch iemand, een mens, die mee wil tellen. En interesses heb je nog steeds. Maar hoe geef je daar vorm aan? Hoe kun je weer een beetje genieten? Want dat wil toch iedereen!
In Apeldoorn, bij GGNet , gaat het om zo’n 200 mensen die langdurig opgenomen zijn.

A phone call: Can you take photos on the cherry-evening of the verwenzorg? Can you take a portrait-photo of each client?
I don’t have to think about it.. verwenzorg is so important … and I know in advance that it will be a very pleasant evening!
And it was!

The portraits I can’t show here due to privacy-reasons .. but believe me that they radiate joy.

Kees Lemke ( Board of GGNet) and Rikie van der Veer (coordinator verwenzorg)

What is verwenzorg?
(It’s difficult to translate. Literally verwennen is pampering. But that’s often used in a negative way. It has something to do with tender loving care. I’d better leave it untranslated here)
Imagine you have a psychiatric disability and are depending on living in an institution. For a long time, perhaps a lifetime. Every day looks the same. Sleeping, eating, drinking coffee. You yourself are not able to do something you like. You don’t have money. Many activities in the institution don’t exist any longer due to economy measures.
But still: you’re a human being, someone who wants to matter. You’ve still interests. But how do you realize them? How can you enjoy life a bit? Isn’t that what everybody wants!
In Apeldoorn,at GGNet, the mental hospital, there are about 200 people hospitalized for a such a long time.

smartlappenkoor – “tearjerkers”choir

Verwenzorg heeft veel vormen:

Een wedstrijd bijwonen van AGOVV, een avondje naar de schouwburg, gaan eten in een restaurant, pannenkoeken bakken en eten op de afdeling…..
alles wat het leven weer een beetje mooier, weer menselijker kan maken!
Het is een vorm van zorg die niet in het pakket zit van de zorgverzekeraar. Het geld en vaak ook de mensen die het uitvoeren komen “van buiten”.
Een aantal mensen van de Deutsche bank die de midgetgolfbanen opknappen en ze samen met cliënten weer in gebruik nemen.
Een orkest dat een concert geeft.
Een groenten- en fruithandelaar die kisten kersen ter beschikking stelt voor het jaarlijkse kersenfeest.
Eigenlijk gaat het over heel gewone dingen.
Gezien worden, genieten, je weer mens voelen!
Humanisering van de zorg bij uitstek!

the midgetgolfcourse in use again

En het leuke is: niet alleen de cliënten genieten, de medewerkers en de mensen “van buiten” genieten net zo hard. Ik in elk geval wel!

Meer lezen: verwenzorg bij GGNet

Iets over de geschiedenis van de verwenzorg

Verwenzorg can take many shapes:
Attending a match of the local football club,
going to the theater,
have dinner in a restaurant,
baking pancakes and eating them at the unit …..
everything that makes life a little nicer, more human again!

zomeravondconcert – summerevening concert

It is a form of care that is not included in the package of the insurer. The money and often the people who perform things are “from outside”:
Bank-employees refurbished the minigolfcourse and put it back into use together with clients.
An orchestra gives a concert.
A fruit and vegetable trader gives boxes of cherries for the annual cherry festival.
Actually it’s about very ordinary things. Being seen, enjoying, feeling human again!
Humanization of care par excellence!
And a nice thing is: it not only benefits the clients, employees and people “from outside” have a lot of fun too.
Anyway, I do!

P.R. is belangrijk voor de verwenzorg. Een artikel in een personeelsblad dat door meer dan 10.000 mensen gelezen wordt is een opsteker!
P.R. is very important. An article in a magazine  that is read by 10,000 people is great!

Bevrijdingsdag Day of Liberation

Bevrijdingsdag

5 mei
we vieren de bevrijding van 5 mei 1945
we vieren vrijheid
we hopen op een wereld
” waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.”

Day of liberation
May 5th
we celebrate  the liberation of May 5th 1945
we celebrate freedom
we hope for a world
“where people bear their names with honour,
where justice reigns and peace is born.”

bevrijdingsfeest / festival of liberation Beekbergen ( Apeldoorn) 2010

Het carillon

Ik zag de mensen in de straten,
hun armoe en hun grauw gezicht, –
toen streek er over de gelaten
een luisteren, een vleug van licht.

Want boven in de klokketoren
na ’t donker–bronzen urenslaan
ving, over heel de stad te horen,
de beiaardier te spelen aan.

Valerius : – een statig zingen
waarin de zware klok bewoog,
doorstrooid van lichter sprankelingen,
‘Wij slaan het oog tot U omhoog.’

En één tussen de naamloos velen,
gedrongen aan de huizenkant
stond ik te luist’ren naar dit spelen
dat zong van mijn geschonden land.

Dit sprakeloze samenkomen
en Hollands licht over de stad –
Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

Oorlogsjaar 1941

Ida Gerhardt (1905 – 1997)

bevrijdingsfeest / liberationfestival Beekbergen 2010

The Carillon

I saw the people in the streets,
a poor and plodding, grey–faced sight –
but then a sudden listening
brushed over them, a hint of light.

From in the tower, where a dark
bronze bell had tolled the time of day,
the city filled with floating sounds
the carillonneur began to play.

Valerius – the heavy bell
sang out with solemn majesty
while brighter notes were sprinkled through:
‘We lift our eyes, O Lord, to Thee.’

And one among the nameless many,
I pressed against a house to stand
and listen to this carillon
that sang of my deep–wounded land.

This speechless gathering, the city,
the light of Holland spread above –
I never felt our loss so keenly,
or with such bitter, bitter love.

Anno Belli 1941

Translation: © Myra Scholz, 2011

Lied aan het licht

Licht dat ons aanstoot in de morgen,
voortijdig licht waarin wij staan
koud, een voor een, en ongeborgen,
licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen
zo zwaar en droevig als wij zijn
niet uit elkaars genade vallen
en doelloos en onvindbaar zijn.

Licht, van mijn stad de stedehouder,
aanhoudend licht dat overwint.
Vaderlijk licht, steevaste schouder,
draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of
ergens al de wereld daagt
waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.

Tekst: Huub Oosterhuis

Song of light

Light, gently touching in the morning,
untimely light in which we stand,
cold, each alone and without shelter,
light, cover me, your fire command.
Keep me from falling, may we never,
so sad and heavy as we are,
fall out of grace with one another,
aimless and lost for evermore.

Light, of my city guard and ruler,
light that prevails and shall endure.
Dear caring light and steadfast shoulder,
bear me, your watching child secure.
Light, child in me, see through my eyes if
somewhere, somehow, the world may dawn
where people bear their names with honour,
where justice reigns and peace is born.

Translation:Tony Barr and Antoine Oomen

ereveld / field of honour Loenen (Apeldoorn)

Castle/ Kasteel het Oude Loo in Apeldoorn

Een toeristisch uitstapje dit keer…. in mijn eigen omgeving

This time a little tourist trip.. in my  own neighborhood

van deze foto heb ik een ansichtkaart laten maken
the photo I send as a postcard

Soms word je je door de ogen van buitenlanders weer bewust van de mooie dingen in je eigen omgeving. Van een foto die ik een paar jaar geleden maakte van het Oude Loo heb ik ansichtkaarten laten maken. Als mensen via Postcrossing vragen om een kaart met een kasteel of oude gebouwen, stuur ik die vaak. De reacties zijn enthousiast. Daarom ben ik maar eens in mijn verzameling foto’s gedoken van het Oude Loo en het park daar om heen.


Sometimes you become aware of the beautiful things in your own neighborhood through the eyes of foreigners. I let print a postcard of a photo of the little castle I took some years ago. When people on Postcrossing ask for a postcard with a castle or old buildings, I often send this one. The reactions are very enthusiastic. That’s why I went into my photo collection of the Oude Loo and the surrounding park.

reflectie in de gracht/ reflection in the moat

Kasteel het Oude Loo is een 15e eeuws jachtslot. In 1684 werd het gekocht door stadhouder Willem III ( de latere koning van Engeland). Sinds die tijd wordt het gebruikt door het Huis Oranje-Nassau, onze koninklijke familie. De staat is eigenaar, maar verhuurt het sinds 1970 aan de koningin. Zij gebruikt het kasteel als weekendhuis en gastenverblijf. Dat is ook de reden dat het kasteel niet open is voor het publiek. De tuinen en park worden elk jaar opengesteld in de maanden april en mei, wanneer de rododendrons en azalea’s bloeien. Dit jaar is het park toegankelijk van 7 april tot en met 10 juni.

Oude Loo Castle is a moated 15th century hunting lodge. It was bought in 1684 by Stadholder William III (later, King of England) . From that time onwards it is in use by the House of Orange- Nassau, the Dutch Royal Family. Nowadays the state is the owner. Since the 1970s the state has leased it to the queen, to use as a country retreat and guesthouse. That’s why the castle isn’t open to the public, but the gardens that surround it can be visited in April and May, the months when the rhododendrons and azaleas are in bloom. This year the park is open from April 7th till June 10th..

genomen met de Lensbaby Fisheye/ taken with the Lensbaby Fisheye

in het park  / in the park

bomen.....trees

Monument “het Apeldoornsche Bosch”

“My name is Janene . I live in Florida. I volunteer at the Florida Holocaust museum in my free time. I am looking for cards of Auschwitz-Birkenau or anything to do with holocaust history i.e. Museums, monuments..”

Al eerder heb ik verteld dat ik aan Postcrossing doe. Je krijgt een adres van zomaar iemand ergens in de wereld. Die stuur je een kaart. En je krijgt op jouw beurt een kaart terug, van heel iemand anders, uit een ander gedeelte van de wereld. Vaak hebben mensen voorkeuren voor het soort kaarten die ze graag willen ontvangen. Deze vraag van Janene vond ik wel heel bijzonder.

In a former post I told I’m a member of  Postcrossing. You get an address from someone somewhere in the world. You send a postcard. And for your part you reveive a postcard from someone else, from another part of the world. Often people have preferences about the kind of postcards they want to receive. Janene’s request was very special to me.

Het maakte me opnieuw bewust van de geschiedenis van het “Apeldoornse Bosch”. Een grote joodse inrichting voor psychiatrische patiënten en verstandelijk gehandicapten in Apeldoorn. Op 23 januari 1943 zijn alle 1200 patiënten en 50 personeelsleden met treinen rechtstreeks naar Auschwitz gedeporteerd. Niemand van hen is teruggekeerd.

Her request made me aware again of the history of the “Apeldoornsche Bosch”, a large Jewish institute for psychiatric and mentally deficient patients in Apeldoorn. On January 23th 1943 all 1200 patients and 50 staff members were deported by train directly to Auschwitz. Nobody has returned.

In het Prinsenpark in Apeldoorn staat een moment om hen te gedenken.
De datum,  een Jodenster, een zwart kruis ( embleem van verpleegkundigen in de psychiatrie), en tekstregels uit het gedicht van Ida Gerhardt “het Carillon”:

Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

A monument to remember them is situated In the Prinsenpark in Apeldoorn .
The date, the Jewish Star, a black cross ( emblem of nurses in psychiatry) and a part of a poem by Ida Gerhardt, written during WWII.
In translation:

I never felt our loss so keenly,
or with such bitter, bitter love.
( translation: Myra Scholz)

Elk jaar rond 21 januari is er een herdenkingsbijeenkomst bij het monument.
Every year around January 21th there’s a memorial service at the monument.

Voor zover ik weet bestaan er geen kaarten van het monument.
Daarom heb ik een foto gemaakt en die naar Janene gestuurd.

As far as I know the’re no postcards of the monument. That’s why I took a photo of the monument and sent it to Janene.

Update

Maandag 21 januari 2013:

Pas nu zijn de namen van alle omgekomen patiënten en verpleegsters van het Apeldoornse Bosch bekend geworden.  Het zijn er 1069. Allen zijn op 25 januari 1943 in Auschwitz vermoord, direct bij aankomst. Ze zijn in kuilen gegooid en verbrand.
De namen worden vandaag voorgelezen in de Prinsenhofschool in Apeldoorn.
De namen worden ook toegevoegd aan de lijst met namen in Yad Vashem, in Jeruzalem.

Monday, January 21th, 2013
Only now the names of all the deceased patients and nurses of the “Apeldoornsche Bosch” are be made known. They are 1069. All of them are murdered in Auschwitz, on January 25th 1943, immediately after they arrived. They were thrown in holes and burnt.
Today their names are read aloud in the Prinsenhofschool in Apeldoorn.
The names are also added on the list of names in Yad Vashem, Jerusalem.

De patiënten van het Apeldoornse Bosch waren niet de enige mensen met een verstandelijke of psychiatrische handicap die door de Nazi’s vermoord zijn.
zie ook: www.gedenkstaette-grafeneck.de

The patients of the Apeldoornsche Bosch were not the only mentally disabled persons who are killed by the Nazi’s. See also: Gedenkplaats Grafeneck: http://www.gedenkstaette-grafeneck.de/

Winter in Apeldoorn

Een wandeling in de buurt….

A walk in the neighborhood…

Het is eindelijk winter. En meteen goed ook. Vannacht was het de koudste nacht sinds 1956! -22,8 graden Celcius.
Geen water vanmorgen. De leidingen zijn bevroren. En wat erger is: de watermeter is stuk gegaan. En die kunnen we zelf niet repareren.. Vitens neemt de telefoon niet op vanwege grote drukte. We zijn blijkbaar niet de enige!

Toch maar even een rondje gemaakt  met de camera!

in de voortuin / in our frontyard

Finally it is winter. And it is really winter now.
Last night it was the coldest night since 1956!
-22,8 degrees Celsius, -9 degrees Fahrenheit.
Although the Netherlands is situated  relatively near to the Arctic Circle we have mostly very moderate winters, due to our sea climate.
Latitude compared:
Netherlands: 52 N
Central Minnesota: 45.56 N
Flanders, New Jersey: 40.84 N

We didn’t have any water this morning. The pipes are frozen. And, worse, the water meter is broken. We can’t repair it ourselves… the water company doesn’t answer the phone because the’re too many calls. Apparently we’re not the only ones!

Nevertheless… a little walk with the camera!

Langlaufen in Apeldoorn!

Hé, dat ben ik... Hey, that's me!

de wuivende man en… the waving man…. and postcrossing

De man met de wuivende hoeden is een standbeeld dat herinnert aan  de bevrijding  van Apeldoorn door de Canadezen in 1945. In Ottawa, Canada staat precies hetzelfde standbeeld. De beelden groeten elkaar over de oceaan heen! Ze herinneren aan het verleden, maar willen ook staan voor een nieuwe hoopvolle toekomst.

The man waving with the two hats is a statue remembering the liberation of Apeldoorn by the Canadians in 1945. In Ottawa, Canada, stands exactly the same statue. The statues are greeting  each other across the ocean! They remember the past, but want to be a sign of a new, hopeful future as well.

Op een dag kreeg dit beeld een extra betekenis voor me.
One day this statue got an extra meaning for me.

Your mailbox:
» Sent: 48 postcards
» Received: 37 postcards
» Traveling: 9 postcards out of 9
» Sent distance: 162,188 km (100,779 miles)
» Received distance: 145,898 km (90,657 miles)

Sinds een paar maanden doe ik aan Postcrossing :

Je schrijft je in op de website, krijgt een adres van iemand zomaar ergens in de wereld. En je stuurt die persoon een “echte” ansichtkaart.
Het kan iemand zijn in Amerika of in Duitsland, in China of Rusland. Over de hele wereld zijn er postcrossers. Alleen Afrika is ondervertegenwoordigd. Tegelijkertijd stuurt iemand anders jou een kaart. Een willekeurig iemand – dus niet degene aan wie jij een kaart hebt gestuurd.

Since several months I’m doing Postcrossing.
You sign up on their website, get an address of somebody somewhere in the world. And you mail that person a “real” postcard. It can be someone from the States or from Germany, from China or Russia.
Postcrossing is worldwide. Only in Africa there are just a few postcrossers. In the mean time someone sends you a postcard. A random person – not the one you’ve sent your postcard to.

Deze week is de 10 miljoenste kaart aangekomen, verzonden door iemand uit Japan, naar iemand in Duitsland.
This week postcard 10 million was received by a member in Germany. It was sent  by a member in Japan.

Wat is er nu zo leuk aan postcrossing? Is het het ouderwetse gevoel van post krijgen? Een echte kaart… Van iemand die je niet kent, maar je vaak wel wat dingen vertelt over zijn of haar leven, plaats of land. Het is elke keer weer een verrassing waar een kaart vandaan komt. Wit-Rusland? Finland? Daar wonen opvallend veel mensen die aan postcrossing doen. Een van mijn laatst ontvangen kaarten kwam uit Bolivia.

What’s the fun about Postcrossing? It is the old-fashioned feeling of getting post? A real postcard… from someone you don’t know but tells you about her or his life, town or country. Every time it’s a surprise where the postcard comes from. Belarus? Finland? Countries with a high number of members. One of my last received postcards came from Bolivia.

Het is ook leuk om een kaart te versturen. Om de beschrijving van de ontvanger te lezen en een kaart speciaal voor hem of haar uit te zoeken. En dan wachten tot ie is aangekomen… hoe lang doet ie erover.. en wat schrijft de ontvanger aan jou ( op internet!)

It’s also fun to send a postcard. To read the description of the receiver, to choose a postcard especially for her/ him. And to wait till it is received.. how many days will it travel, what will the receiver write to you ( on the internet!).

Ik kreeg het adres van Kerrie in Canada. Ik stuurde haar een kaart van het beeld van de man met de hoeden. Met daarop de uitleg en een recept van gevulde speculaas. Ze verzamelde traditionele gerechten uit andere landen. Een paar weken later kwam er een enthousiaste boodschap via internet: Kerrie kende Apeldoorn: ze had in een drumband gespeeld die een paar keer op de bevrijdingsfeesten in Apeldoorn was geweest. En ze had er zoiets lekkers gegeten…. Uit de beschrijving maakte ik op dat dat poffertjes moesten zijn. En weer ging er een recept naar Canada.

Het beeld zwaait voor mij nu niet alleen naar al die Canadezen, maar vooral ook naar Kerrie! En naar alle postcrossers in de wereld.

I got Kerrie’s address, in Canada. I sent her a postcard of the statue with an explanation. And a recipe of “gevulde speculaas”. She collects receipes of traditional dishes from foreign countries. A few weeks later I got an enthusiastic message via the internet. Kerrie knew Apeldoorn. Twice she had played in a band on the liberation festival in Apeldoorn. And she had eaten such delicious dish… From the description I figured out that it had to be “poffertjes”. And again a recipe went towards Canada.

For me the statue is waving not only to all those Canadians, but especially to Kerrie.
And to all postcrossers in the world.

Dorothea “Lesende” sent me a photo she took of the a new temporary fountain on Clarissenplatz near the beautiful New Museum in Nuernberg.
That’s postcrossing too – interactivity!

A photo of the new fountain on Clarissenplatz in Nuernberg – postcrosser Dorothea “Lesende” took it…. Thanks Dorothea for your “interactivity!….