ziekenhuis…hospital again……

early view from behind the window

Weer een longontsteking…
Again a pneumonia….

Early view on the neighbors – the RGC

Ik ben nu een week ( sinds 28-10) in het ziekenhuis ( Gelre Apeldoorn) en ben voorlopig nog niet klaar…..
fotograferen kan ik niet laten… nu met de Coolpix P7000

so cute…

Zomaar een impressie

lines,lines,lines

I’m a week in hospital now ( from october 28th) en have to stay some more time…
And of course I take pictures… with the Coolpix P7000

Just an impression….

self-portrait…weird!

I love lines and colors, even in hospital

I like the color!

Shall I call the nurse… or…. 

my daily life

This is what I really want to know: what are they building on top of the RGC?
Dit wil ik echt weten: wat wordt er gebouwd op het dak van het RGC?

en weer naar bed….

Advertenties

Intermezzo

Tibi dixit cor meum…
Gaudeamus  zingt, Daan gaat voor en ik zit in pyjama en ochtendjas in een rolstoel.
Auditorium Gelre ziekenhuis Apeldoorn. Tweede zondag van de veertigdagentijd.
Een zondag waarop ik zelf vaak ben voorgegaan. Daan preekt over het offer van Isaak. Een moeilijk verhaal. Ik merk dat ik er theologisch verder over door ga zitten denken en raak de draad kwijt:)   Zelf preekte ik meestal over  het andere verhaal van die zondag: over Petrus die zo gelukkig was met zijn ontmoeting met Elia, Mozes en Jezus dat ie dat moment wel voor altijd vast wilde houden: “laten we drie tenten opslaan”… maar hij moet loslaten, verder gaan..
Ik laat nu ook los.. geen theologie, geen denken over teksten. Ik laat me meenemen door het gregoriaans. Als een stroom waar je zomaar in mag bewegen.

Tibi dixit cor meum…
Gaudeamus is singing, Daan is leading the service and I’m sitting in a wheelchair in PJ’s and duster.
Auditorium Gelre Hospital Apeldoorn. Second Sunday of Lent.
Many times  I’ve lead the service of this Sunday. Daan is preaching about Isaacs sacrifice. A difficult story. I feel that I keep speculating theologically and I get lost of the track:)  I usually preached about the other reading of the Sunday. About Peter being so happy in his meeting with Elia, Moses and Jesus that he would keep that moment for ever. “Let us put up three shelters”… But he has to leave it alone, he has to go on…

Het is me zomaar overkomen die week. Hoge koorts. Van de eerste twee dagen weet ik eigenlijk niks meer. Een ambulance die er naar mijn gevoel eindeloos over doet. En dan niks. Het volgende flard is de vraag van een dokter of ik gereanimeerd wil worden als.. dat activeert blijkbaar iets.. een onderwerp waarover ik zo vaak met cliënten heb gepraat. Ik zeg dat ik er heel anders over denk dan Jan, maar dat ze nu maar moeten doen wat Jan wil. Ja, maar het gaat om jou, zegt de dokter nog. Ik vind het allemaal wel goed en zak weer weg. Zo meegaand ben ik meestal niet….

It just happened to me last week. High fever. I can’t remember the first two days. An ambulance that is, in my opinion, on its way to the hospital for hours. And then: nothing.  A dr’s question if I want to get reanimated in case of…  eventually that question activates something.. a subject I talked a lot about with clients. I say that my opinion is a different one than Jan’s, but that it’s ok when they do what Jan wants. Yes, but it’s about you…the dr said. I agree with everything and nod off. That’s not really me:)

Af en toe aanspreekbaar, maar dan weer helemaal weg. Tussendoor speel ik met mijn telefoon. Achteraf zie ik dat ik zelfs op Facebook heb gezet dat ik koorts had en in het ziekenhuis lag. En vind engelse mailtjes vol typefouten.

From time to time approachable. Then totally gone. In between I play with my cell Phone. I see I mentioned on Facebook  I had a fever and was in hospital. And I find English emails with typingerrors.

Donderdag trekt de mist in mijn hoofd weer op. Het is een longontsteking. Pneumokokken bacterie. Het zegt me nog niet zo veel. Ze zeggen dat ik heel erg ziek ben. Dat zal wel als ik zie wat er aan medicatie, vocht en zuurstof naar binnen wordt gebracht.
Het heeft iets bizars. Ik was mijn fotoreportage-project van het Deventer Ziekenhuis aan het afronden. En nu lig ik opeens bij de concurrent in bed. En vrijdag start mijn Fine Art Nature Photography cursus.

On Thursday the fog in my head lifts. It’s a pneumonia. A bacterial one (streptococcus).
They say I’m very sick. That has to be  true when I see the amount on meds, liquids and oxygen they’re bringing in. It’s kind of bizarre. I was rounding up my photography- project in the Deventer Hospital. And now I’m here, in bed in a “rival “ organization. And on Friday my Fine Art Nature Photography class will start.

Maar het is iets anders wat de tranen doet komen. Na alle ziekte- en ziekenhuistoestanden van de afgelopen twee jaar hoopte ik zo dat het nu de goede kant op zou gaan. En daar leek het ook op. Nogal overmoedig had ik rond nieuwjaar gezegd dat ik in 2012 geen ziekenhuis meer binnen zou gaan, behalve om te fotograferen.  Het was een grapje, maar wel met een beetje serieuze ondertoon.
De verpleging vraagt of ik er met iemand over wil praten.. Tja, daar zijn geestelijk verzorgers voor tenslotte….. Ze bellen Daan, maar die neemt niet op. Achteraf blijkt de telefoon het niet te doen.
De rust van mijn kamer doet me goed. Ik kan mezelf zijn met alles wat er door me heen gaat. ’s Avonds komt er een verpleegkundige nog even praten. “dat hoort er hier op deze afdeling gewoon bij”- en ze vertelt over het cultuurverschil met chirurgie. Het is goed zo. Het is niet anders dan het is.

But it’s something else that makes the tears come up. After all sickness and hospitalsituations  of the last two years I finally hoped it would turn for the better.  And it looked like it.
Overconfidently I said around New Year I would never enter a hospital again in 2012 unless for photographing. It was a joke, but with a serious background.

One of the nurses asks if I would like to talk with someone. Okay, that’s where pastoral counselors are for…..:)  She phones Daan, but he doesn’t answer.  The phone is not working.
The quietness of my room is doing me good. I can be myself with all what ’s in me.  In the evening  a nurse comes for a chat. “We always do that in this unit”, she tells. It’s quite different from the surgery unit.
It’s okay. It’s like it is.

Vrijdagmorgen slaap ik grotendeels, maar ’s middags gaat het al een stuk beter. Mobiliseren! Je bed uit, naar de hal beneden. Wie heeft dat gezegd???  Eerlijk gezegd valt het toch wel een beetje tegen. .. Een (GGNet) collega  die ik tegen kom zegt dat ik beter een rolstoel kan nemen… Tja… maar ik geniet wel van “even eruit” en ga ook nog even langs bij een andere oud-collega die op de afdeling boven mij  ligt. Een ziekenhuis is net een dorp….

I sleep a large part of Friday morning. In the afternoon I’m feeling better. Mobilize! Get out of that bed! Go downstairs! Who ever said that to me??? Honestly spoken it’s a bit dissappointing.  A (GGNet) colleague who I meet says I’d better take a wheelchair… But I’m enjoying being out of my room and I also want to visit a former colleague who is in another unit. A hospital is like a village!

Het weekend lukt het veel beter om wat milder met mezelf om te gaan.  Het is eigenlijk best lekker in bed en voor een ommetje is er wel een rolstoel.  Jan heeft een tablet voor me gekocht. We krijgen ‘m niet aan de praat. Neem maar weer mee – dat is leuk voor straks thuis.  De rust is goed. De mensen die langs komen.  Douchen en je haar wassen. Wat kunnen kleine dingen belangrijk zijn.

Maandag mag ik van de zuurstof af en als dat goed gaat: dinsdag weer naar huis.
Het gaat goed. En natuurlijk neem ik een uurtje om mijn kamer te fotograferen…

Je weet het hè. Je hebt een forse klap gehad en je herstel zal nog best een tijd duren. …
Ja, ik weet het. Echt. En ik neem de tijd. Ik heb de tijd…..

Met dank aan de medewerkers van afd 5B, Daan, Annemarie en de zangers van Gaudeamus.

In the weekend it’s getting better being mild to myself. I enjoy my bed and if I want to make a walk there’s a wheelchair.  Jan bought me a tablet. We can’t get it working. Doesn’t mind. Will be fun when I’m at home again. The rest is good. The people visiting. Taking a shower and washing your hair. Little things – so important.

On Monday they will disconnect the oxygen. And if that turns out all right, I can  go home on Tuesday. It turns out okay. And of course, I take some time to shoot my room.

You know…  you’ve really  been sick. Your recovery will take time….
Yep. I know. Really. I take the time. I have the time.

Thanks to the people of unit 5B, Daan, Annemarie and the singers of Gaudeaumus.

Humanisering van de zorg… van zorgverlener naar zorgontvanger.. Humanization of Health Care: from caregiver to care recipient

for English: please, scroll down

Twee jaar geleden was ik met een groepje collega geestelijk verzorgers vanuit onze beroepsvereniging bezig met het organiseren van een ( internationale) conferentie over “Humanisering van de zorg”. Een thema dat wereldwijd leeft in de gezondheidszorg.

“Binnen de humanisering van de gezondheidszorg concentreren we ons op de zorgbetrekking, welke het hart is van zorgen en helen (caring and curing).
Humanisering is een belangrijke waarde en intentie; zij is niet slechts een middel maar ook een doel in zichzelf.
Zorg betreft wederzijdse en kwetsbare betrekkingen tussen mensen, te weten zorgverleners en zorgontvangers. Deze betrekkingen zijn wederkerig, èn tegelijkertijd asymmetrisch.
Humanisering van gezondheidszorg is de aanhoudende inspanning het fysieke, psychologische, sociale en spirituele welzijn binnen de zorgbetrekkingen te versterken.” (eerste statement van de conferentie)
Het gaat daarbij steeds om menselijke waardigheid. 

Grote woorden, die vragen om verdere doordenking. Maar ook om concretisering.

RGC GGNet - terrein Gelre Ziekenhuis Apeldoorn

In zekere zin waren ze al concreet in mijn dagelijkse werk als geestelijk verzorger in de psychiatrie. Aandacht voor de hele mens… je bent zoveel meer dan een ziektebeeld.  Aandacht voor eigenheid: wat heb juist jij nu nodig… Aandacht voor mijzelf : hoe kan ik mijn eigen kracht en kwetsbaarheid zo inbrengen dat het heilzaam is voor de ander en voor mezelf…
Wederkerigheid. Maar ook asymmetrie, ongelijkheid. Hoe betrokken ik ook was op het moment zelf – elke dag trok ik de deur van mijn werkkamer achter me dicht en ging weer naar huis. Hoe vaak heb ik dat wel niet gehoord: jij gaat straks naar huis. Ik moet hier blijven. En ik kon dat alleen maar be-amen.

De conferentie, die in maart 2010 in Rome werd gehouden, heb ik wel voorbereid, maar niet bijgewoond. Ik was ziek geworden. Veranderd van zorgverlener in zorgontvanger.

reflectie van mijzelf in een ziekenhuisraam... reflection of myself in a hospital window...

Sinds twee jaar mag ik de gezondheidszorg van de andere kant bekijken. Moet ik dat. Zorgontvanger. Patiënt. Tegelijkertijd – ik ben wie ik ben- reflecteer ik ook op wat ik meemaak. Hoe humaan heb ik de gezondheidszorg de afgelopen jaren ervaren? En waar zit ‘m dat dan in? Wat heeft nu echt bijgedragen aan  mijn welzijn?

Gelre ziekenhuis Apeldoorn

Een gevarieerde greep:

Een paar jaar geleden moest je bij een bezoek aan een specialist soms wel meer dan een uur in de wachtkamer doorbrengen. Ik heb nu de ervaring dat ik nauwelijks hoef te wachten en dat afspraken met verschillende afdelingen zoveel mogelijk op elkaar aansluiten.  Dat is nieuw, bewust beleid. En de betekenis gaat verder dan het praktische: ook mijn tijd is kostbaar, niet alleen die van de dokter. Er wordt rekening met me gehouden.

Gelre ziekenhuis Apeldoorn

Iemand die echt  even tijd heeft en echt betrokken is, echt luistert. Authentiek is. Waarbij je voelt  dat je meer bent dan dat stukje van jezelf dat behandeld moet worden.  Een verademing .
Ik heb er verschillende ontmoet. Co-assistenten die nog niet “geleerd” hebben om als arts boven patiënten te gaan staan, of dat misschien ook niet willen leren. Een verpleegkundige die er gewoon is. Niet meer, niet minder.

Ruimte voor  plezier, humor. Samen, als “zorgverlener en zorgontvanger”, kunnen lachen, om wat dan ook. Daarin verdwijnt ook de ongelijkheid.  Toen ik in Amerika in het ziekenhuis lag – toch niet je grootste wens tijdens een vakantie- heb ik heel veel plezier gehad, gewoon soms ontzettend kunnen lachen. Samen. Dan voel je weer even helemaal dat je leeft.

Morristown nurses... people who make a difference ( photo by Samsung mobile phone)

Een holistische praktijk. In Amerika was ik opgenomen in een high-tech ziekenhuis. Veel aandacht voor de medisch-technische kant. En dat moet ook. Maar ook kwam er elke dag iemand langs van “integrative medicine”. Zij had een breed aanbod waaruit je kon kiezen. Massage, Reiki, allerlei “alternatieve” behandelingen. En het eigen televisiekanaal van het ziekenhuis bood meditatieve muziek. Een mens is meer dan… en daar was vanuit het beleid van het ziekenhuis  aandacht – en dus ook geld – voor.

Morristown Memorial Hospital, NJ, USA

Het is niet echt leuk om van zorgverlener opeens  zorgontvanger te worden. Maar het is wel goed. Juist om het belang van humanisering ook van die kant te ervaren.
Om te ontdekken dat – tegen de druk van de bezuinigingen in – er toch ook heel goede dingen gebeuren in de gezondheidszorg en mensen daarin echt het verschil maken.
Om er straks – wie weet – zelf een betere zorgverlener van te worden 🙂

Over de foto’s:
De meeste zijn genomen vanwege de ziekenhuisarchitectuur. Ook niet onbelangrijk als het gaat om humanisering: een mooie omgeving helpt ook om beter te worden.

Het gaat om mensen. Daarom staan er nu juist geen mensen op de foto’s. Omdat het ook gaat om hun privacy. Met een uitzondering voor mijn nurses uit Morristown Memorial Hospital. Zo krijgt zorg toch ook een gezicht…

Reageren?
Dan even verder naar beneden scrollen, onder de Engelse tekst.

Verder lezen?
over de conferentie
over humanisering, menslievende zorg en zorgethiek
Lief ziekenhuis: een campagne van het St.Elizabethziekenhuis in Tilburg

Two years ago I was a member of a group of spiritual care givers who were prepairing an international conference about Humanization of Health Care. A worldwide important issue.

In humanization of health care we are  focusing on the relation of care, which is at the heart of caring and  curing. Humanization is an important value and intention; it is not only  a means but also an end in itself. Care is about mutual  and vulnerable  relationships between people, i.e. caregivers and care recipients.  These relationships are reciprocal and asymmetrical at the same time.  Humanization of health care is the ongoing effort to enhance the  physical, psychological, social and spiritual well-being within the  caring relationships.
It always concerns human dignity.

Big words, needing a further reflection. But also needing to be made more specific.

Gelre ziekenhuis Apeldoorn

In a sense they were already specific in my work as a pastoral counselor in mental  health care. Concern to look at someone in his fullness.. you’re so much more than your diagnosis. Concern for someone’s individuality: what do you need? And concern for myself as a caregiver: how can I use my own strength and vulnerability  in a way that it will be healthy for the other and for myself. Reciprocity. Asymmetry as well. However involved I used to be, there was always a moment I closed the door of my office and went home. How many times patients told me: you can go home. I have to stay here.  Very true.

The conference took place in March 2010 in Rome. I had been a member of the group preparing it. I didn’t attend the conference. I had fallen ill. Transformed from caregiver into care recipient.

In the last two years I was able to look at health care from the other side. I had to. Care recipient. Patient. In the mean time – I am who I am- I reflect on what’s happening to me. How humane has health care been for me? What are the things contributing to it? What has been really important for my well-being?

Gelre ziekenhuis Apeldoorn

Just some instances:

A few years ago it was “normal” to have to wait more than an hour in a waiting room in the hospital when you had a dr’s appointment. Now I hardly have to wait and appointments on different units in the hospital are made in a connecting way. A new and conscious policy. And the meaning is more than practical. Not only the doctor’s time is important, mine is too. I’m taken into account.

Someone who has really time for you, who is really concerned, who is really listening. Who is authentic. Someone who makes you feel more than just the piece of you that needs treatment. A relief.
I met several of them. Medical students who didn’t “have learned” yet  that they are in a higher position and can look down on the patient – or maybe they didn’t want to learn that…
A nurse who is just there. Not more, not less.

Gelre ziekenhuis Zutphen

Room for pleasure, for humor. As a caregiver and a care recipient laughing together, at no matter what. That’s when asymmetry disappears. It wasn’t my idea of a great vacation to be hospitalized in  the USA last summer. But being there I had a lot of fun, was laughing a lot, together with the nurses. It made me feel alive again.

A holistic approach. In the US I’ve been in a high tech hospital. A lot of emphasis on the  medical- technical things. Very important. But apart from that, every day someone from “integrative medicine” came by. She offered massage, Reiki, a wide range of “alternative” approaches. And one of the hospital’s tv channels was about relaxation and meditation, with appropriate music. A human being is more than… and the hospital was aware of it and did spend money on it.

It’s no great fun to transform from a caregiver into a care recipient. But it has been good. To experience the importance of humanization also from that side. To discover that – despite the economy measures – the’re still good things in health care and people making the difference. To become – maybe – a better caregiver..:)

About the photos:
Most are taken because of the architectual value of  hospitals. An important value when it comes to humanization. A nice environment makes people happier, healthier.

Health care is all about people. And that´s the reason why there aren´t hardly people in the photos. Cause it´s also about their privacy. A little exception for my nurses from Morristown Hospital. Here they are giving Health Care a face.

more reading:

about Plane Tree: a humane approach in Health Care, started in the USA

Integrative medicine as practiced in Morristown Memorial Hospital

Reflecties / Reflections

expo quarter Lissabon

for English please scroll down..

Waarom fotografeer je zo vaak reflecties?
Eerlijk gezegd, ik weet het niet.

Omdat het me echt stil laat staan? Of zitten, of liggen…?
Elke verandering van standpunt, hoe klein ook, geeft weer een heel ander beeld.
Of doet de reflectie zelfs helemaal verdwijnen.
Het is “slow” fotografie die je totale aandacht vraagt.

Gelre ziekenhuis / hospital Apeldoorn

Omdat het de “werkelijkheid” anders laat zien?
Op zijn kop, vervreemdend soms. Rimpelingen in het water veranderen het beeld. Ondersteboven zie je dingen die je eerst niet zag.
Het doet me denken aan wat de Oostenrijks-Amerikaanse psycholoog Paul Watzlawick zegt in “Het kan anders”. Wanneer je steeds op dezelfde manier naar iets ( een probleem, een situatie) kijkt, staar je je blind. Je ziet alleen maar meer van hetzelfde. Wanneer je van die manier van kijken los kunt komen en het onlogische, onverwachte toe kan laten, kun je ontdekken waar het echt om gaat.

Ik ben heel benieuwd naar jullie ideeën over reflecties….

Levenstuinen Teuge / Gardens of Life

Levenstuinen Teuge / Gardens of Life

Why do you photograph reflections so often?
Honestly, I don’t know.

Is it because it stops me, while standing, sitting or lying?
A slight change in position could cause a completely different image. It could even make it vanish.
It’s “slow” photography, requiring full attention.

Because reflection could show reality in a different way?
Topsy-turfy, alienating. Rinkles in the water change the image. Upside-down you see things you didn’t see before.
It reminds me of the Austrian-American psychologist Paul Watzlawick in his book “Change”. Looking continiously at things ( a situation, a problem) in the same way, we might get fixated. You only see more of the same.
Going beyond that and being open for the “illogical” and unexpected might lead you to the heart of the matter.

I’m looking forward to your ideas about reflections….