Bomenwandeling landgoed Brinkgreven/ Trees on Brinkgreven Estate Deventer

_DSC1668web

In Deventer ligt Brinkgreven, een oud landgoed dat in 1874 door de Stichting Elisabeth Gasthuis werd gekocht om er een “buitengesticht”te vestigen.
De psychiatrische patiënten van het Gasthuis in de binnenstad konden zo naar een gezondere omgeving verhuizen.

een van de oudste bomen/ one of the oldest trees/ een eik/ an oak

een van de oudste bomen/ one of the oldest trees/ een eik/ an oak

Brinkgreven, an old estate, is situated in Deventer. In 1874 it is bought by the Elisabeth Foundation to make it an outward hospital for mental patients. So the patients who lived in the center of the city could move to a more healthy environment.

_DSC1652web

De tuinarchitect Leonard Springer werd gevraagd een ontwerp te maken voor de tuin. In 1892 deed hij dat en hij stelde veel bijzondere bomen voor. Zo ontstond een parkachtig landschap met 2000 bomen en 70 verschillende soorten.

vleugelnootboom/ Caucasian Wingnut

vleugelnootboom/ Caucasian Wingnut

The garden architect Leonard Springer was asked to make a design for the garden. He finished it in 1892 and proposed a lot of special trees. He shaped a parky scenery with 2000 trees and 70 different species.

Tulpenboom/ Tuliptree

Tulpenboom/ Tuliptree

De IVN-Deventer heeft twee routes ontworpen over het landgoed. Brinkgreven was vroeger verdeeld in een mannen- en een vrouwengedeelte. De foto’s in dit blog zijn genomen op de route door het mannengedeelte. Later volgen foto’s van de route
door het vrouwengedeelte.
IVN-Deventer:www.ivn.nl/afdeling/deventer 

Koreaanse Blauwspar/ Korean Fir

Koreaanse Blauwspar/ Korean Fir

The IVN-Deventer (Institute for Environmental Education) made two routes which lead on the estate. In the past Brinkgreven
was divided in a men part and a women part. Thephotos in this blog are taken on the route through the men part. Later I
will show you photos of the other part.
www.ivn.nl/afdeling/deventer (sorry, only in dutch)

_DSC1654web

In november 2011 maakte ik een blog over een van de oudste bomen op Brinkgreven: een boom die kijkt en luistert 

_DSC1650web

In november 2011 I made a blog post about one of the oldest trees on Brinkgreven: a tree that watches and listens

_DSC1658web

Brinkgreven maakt nu deel uit van Dimence: www.dimence.nl

Brinkgreven is nowadays a part of Dimence: www.dimence.nl (sorry, only in dutch)

Kersen en foto’s..verwenzorg……cherries and photos….

Een telefoontje: Kun je fotograferen op de kersenavond van de verwenzorg? Het is de bedoeling dat er van elke cliënt (die dat wil) een portretfoto wordt gemaakt.
Ik hoef er niet over na te denken.. verwenzorg is zo belangrijk, en… ik weet van te voren dat het een heel gezellige avond zal worden!
En dat werd het ook..
De portretten kan ik hier niet laten zien in verband met de privacy..geloof me maar dat het plezier ervan af straalt.

Wat is verwenzorg?
Stel je voor: je hebt een psychiatrische handicap en bent aangewezen op het leven in een instelling. Voor een lange tijd, misschien wel een leven lang. Elke dag ziet er hetzelfde uit. Slapen, eten, koffie drinken. Je bent zelf niet in staat om eens iets leuks te gaan ondernemen. Geld heb je niet. Veel van de activiteiten die er waren op het
terrein van de instelling zijn er niet meer. Weg bezuinigd.
Maar toch: je bent toch iemand, een mens, die mee wil tellen. En interesses heb je nog steeds. Maar hoe geef je daar vorm aan? Hoe kun je weer een beetje genieten? Want dat wil toch iedereen!
In Apeldoorn, bij GGNet , gaat het om zo’n 200 mensen die langdurig opgenomen zijn.

A phone call: Can you take photos on the cherry-evening of the verwenzorg? Can you take a portrait-photo of each client?
I don’t have to think about it.. verwenzorg is so important … and I know in advance that it will be a very pleasant evening!
And it was!

The portraits I can’t show here due to privacy-reasons .. but believe me that they radiate joy.

Kees Lemke ( Board of GGNet) and Rikie van der Veer (coordinator verwenzorg)

What is verwenzorg?
(It’s difficult to translate. Literally verwennen is pampering. But that’s often used in a negative way. It has something to do with tender loving care. I’d better leave it untranslated here)
Imagine you have a psychiatric disability and are depending on living in an institution. For a long time, perhaps a lifetime. Every day looks the same. Sleeping, eating, drinking coffee. You yourself are not able to do something you like. You don’t have money. Many activities in the institution don’t exist any longer due to economy measures.
But still: you’re a human being, someone who wants to matter. You’ve still interests. But how do you realize them? How can you enjoy life a bit? Isn’t that what everybody wants!
In Apeldoorn,at GGNet, the mental hospital, there are about 200 people hospitalized for a such a long time.

smartlappenkoor – “tearjerkers”choir

Verwenzorg heeft veel vormen:

Een wedstrijd bijwonen van AGOVV, een avondje naar de schouwburg, gaan eten in een restaurant, pannenkoeken bakken en eten op de afdeling…..
alles wat het leven weer een beetje mooier, weer menselijker kan maken!
Het is een vorm van zorg die niet in het pakket zit van de zorgverzekeraar. Het geld en vaak ook de mensen die het uitvoeren komen “van buiten”.
Een aantal mensen van de Deutsche bank die de midgetgolfbanen opknappen en ze samen met cliënten weer in gebruik nemen.
Een orkest dat een concert geeft.
Een groenten- en fruithandelaar die kisten kersen ter beschikking stelt voor het jaarlijkse kersenfeest.
Eigenlijk gaat het over heel gewone dingen.
Gezien worden, genieten, je weer mens voelen!
Humanisering van de zorg bij uitstek!

the midgetgolfcourse in use again

En het leuke is: niet alleen de cliënten genieten, de medewerkers en de mensen “van buiten” genieten net zo hard. Ik in elk geval wel!

Meer lezen: verwenzorg bij GGNet

Iets over de geschiedenis van de verwenzorg

Verwenzorg can take many shapes:
Attending a match of the local football club,
going to the theater,
have dinner in a restaurant,
baking pancakes and eating them at the unit …..
everything that makes life a little nicer, more human again!

zomeravondconcert – summerevening concert

It is a form of care that is not included in the package of the insurer. The money and often the people who perform things are “from outside”:
Bank-employees refurbished the minigolfcourse and put it back into use together with clients.
An orchestra gives a concert.
A fruit and vegetable trader gives boxes of cherries for the annual cherry festival.
Actually it’s about very ordinary things. Being seen, enjoying, feeling human again!
Humanization of care par excellence!
And a nice thing is: it not only benefits the clients, employees and people “from outside” have a lot of fun too.
Anyway, I do!

P.R. is belangrijk voor de verwenzorg. Een artikel in een personeelsblad dat door meer dan 10.000 mensen gelezen wordt is een opsteker!
P.R. is very important. An article in a magazine  that is read by 10,000 people is great!

Psychiatrie en poezie Mental Health and poetry Rielerenk Deventer

Psychiatrisch Centrum de Rielerenk, onderdeel van Dimence, ligt naast het Deventer Ziekenhuis.
Het is ontworpen door dezelfde architecten, deJongGortemaker Algra. Zie mijn post van 2 weken geleden: http://wp.me/p1LLhQ-6z
Toch ademt het een andere sfeer. Het is kleinschaliger en heeft repeterende strakke lijnen.
Voor mij wordt de sfeer  vooral bepaald door gedichten en uitspraken van cliënten die een prominente plek in het gebouw innemen.

Deze teksten laat ik daarom graag voor zich zelf spreken!

Mental Health Center de Rielerenk, part of Dimence, is situated aside of the Deventer Hospital.
It is developed by the same architects, deJongGortemakerAlgra. See my post: http://wp.me/p1LLhQ-6z

At the same time the atmosphere is different. It is smaller and has straight repeating lines.
For me the atmosphere is set by  poems and quotes of patients. They  are key elements in the building.
That’s why I want to let speak the words for themselves!
It’s not easy to translate poetry into a foreign language. The beauty of a language gets lost. I hope the meaning  of the words still exists…

restaurant Rielerenk

Mijn moeder is een maandagmoeder
soms werkt haar machine niet
Ik kan het zien als de dag begint,
met wat bestaat, maar je niet ziet.

Haar ogen kijken stil naar binnen
de was zal drogen in de wind.
Een tijd die even duren kan
omdat een regenbui begint.

Zo kan ze dan weer prachtig zingen
in een taal, die ze niet verstaat.
Dan wiegt ze even met haar heupen
voor ze verder met het strijken gaat.

Mijn moeder is een maandagmoeder
ze wisselt net als elk seizoen
soms vallen de blaadjes van de bomen
ook is het blad vaak fris en groen.

Cora Duin.

( gedicht op het pad naar de ingang)

in het restaurant

My mother is a Monday-mother
sometimes her machine doesn’t work.
I can see it when the day starts
with what exists, but  you do not see.

Her eyes are looking evenly  inwards
the laundry will dry in the wind.
A time that could last a while
because it begins to rain.

At times she can sing wonderfully
in a language she doesn’t  understand.
Then she is swaying her hips
before she continues the ironing.

My mother is a Monday-mother
she changes around just like every season
sometimes the leaves fall off the trees
sometimes the leaf is fresh and green.

(poem on the path to the entrance)

Vraag
Wat zou toch
de juiste
volgorde
zijn
van alle
woorden
die ik ken

Pieter Manneke

Question
What would be
the right
sequence
of all
the words
I know

Sometimes I suffer
a bit from
megolamania
and I sin
More than once
All the other
hours of the day
as kindly as possible

Without a goal you can’t get lost.

Nog  meer foto’s van de Rielerenk:
More photos of the Rielerenk:
http://flic.kr/s/aHsjybi2AF

Met dank aan Jucetta Klasema, teamleider van de afdeling PMU, die bemiddelde zodat ik  binnen mocht fotograferen.
Thanks to Jucetta Klasema, teammanager of PMU, who made it possible that I could photograph inside.

Een boom die kijkt en luistert… A tree that watches and listens

De oude eik op een mistige morgen/ the old oak on a misty morning

Op het terrein van het oude psychiatrisch ziekenhuis Brinkgreven in Deventer staat een boom. Een oude eik. Waarschijnlijk is ’t ie wel ouder dan het ziekenhuis zelf, dat aan het eind van de 19e eeuw gebouwd is.  Een boom die meer dan 100 jaar oud is…
De eik is hol. Maar hij leeft nog!

On the grounds of the old Mental Health Institute Brinkgreven in Deventer  stands a tree. An old oak.  Probably it’s older than the hospital itself. The hospital is built at the end of the 19th century. So the oak might be more than 100 years of age…
The oak is hollow, but still alive!

Wat heeft de boom allemaal gezien in al die jaren?
Brinkgreven is, zoals elk ander psychiatrisch ziekenhuis,  veranderd van een bewaarplaats voor mensen met psychische problemen, in een instituut waar mensen behandeld worden.  De hele geschiedenis van de psychiatrie is aan hem voorbijgetrokken.  In het begin waren er geen medicijnen. De nadruk lag op dagbesteding en patiënten werkten mee in de bakkerij, wasserij en alle andere voorzieningen die er in een “dorp”als Brinkgreven nodig waren.  Therapievormen waren bedverpleging en hydrotherapie, waarbij mensen lang in een bad lagen om rustig te worden. Onrustige patiënten werden met dwangmiddelen  ( bv dwangbuis) behandeld. Pas in de jaren 50 kwamen er medicijnen in de psychiatrie. De behandeling werd menselijker.

What did the tree see in all those years?
Brinkgreven has changed, like every mental hospital, from a place to keep people in custody  into a place to cure people with mental problems.  The tree saw the whole history of psychiatry  passing. In the beginning there weren’t meds. The emphasis was on passing the day and patients used to work in the bakery, the laundry and all the other things needed in a “village” like Brinkgreven. Kinds of therapy were bed maitenance and hydrotherapy ( people were kept in a bath to become quiet). Restless patients were treated with coercion like straightjackets. Only in the 50th of the past century  patients could be treated with medicine. The treatment became more humane.

de holte... the hollow

Wat heeft de boom allemaal gehoord in die jaren?
Het geschreeuw van onrustige patiënten, het verdriet om een leven dat zo moeizaam verliep.
Eenzaamheid en onmacht. Levensverhalen. Moed en hoop.
De eik heeft het allemaal opgeslagen in zijn stam.
Diep in zijn binnenste.
Iemand zei: ik wou wel eens in de boom wegkruipen. Veilig in de holte. Beschermd door de stam.

What did the tree hear in all those years?
Crying of restless patients, sadness about a life being so painful.
Loneliness and frustration. Stories of life. Courage and hope.
The oak saved this all in its trunk. Deep inside.
Someone said: sometimes I wanted to hide away in the tree. Safe in its hollow. Protected by the trunk.

De eik leeft nog steeds. Elk jaar laat hij zijn bladeren vallen en in het voorjaar komen er weer nieuwe.  De geschiedenis gaat door…
The oak is still alive. Every year its leaves  fall down  and in spring there will be new ones. History goes on….

de oude eik op een zonnige dag the old oak on a sunny day