de wuivende man en… the waving man…. and postcrossing

De man met de wuivende hoeden is een standbeeld dat herinnert aan  de bevrijding  van Apeldoorn door de Canadezen in 1945. In Ottawa, Canada staat precies hetzelfde standbeeld. De beelden groeten elkaar over de oceaan heen! Ze herinneren aan het verleden, maar willen ook staan voor een nieuwe hoopvolle toekomst.

The man waving with the two hats is a statue remembering the liberation of Apeldoorn by the Canadians in 1945. In Ottawa, Canada, stands exactly the same statue. The statues are greeting  each other across the ocean! They remember the past, but want to be a sign of a new, hopeful future as well.

Op een dag kreeg dit beeld een extra betekenis voor me.
One day this statue got an extra meaning for me.

Your mailbox:
» Sent: 48 postcards
» Received: 37 postcards
» Traveling: 9 postcards out of 9
» Sent distance: 162,188 km (100,779 miles)
» Received distance: 145,898 km (90,657 miles)

Sinds een paar maanden doe ik aan Postcrossing :

Je schrijft je in op de website, krijgt een adres van iemand zomaar ergens in de wereld. En je stuurt die persoon een “echte” ansichtkaart.
Het kan iemand zijn in Amerika of in Duitsland, in China of Rusland. Over de hele wereld zijn er postcrossers. Alleen Afrika is ondervertegenwoordigd. Tegelijkertijd stuurt iemand anders jou een kaart. Een willekeurig iemand – dus niet degene aan wie jij een kaart hebt gestuurd.

Since several months I’m doing Postcrossing.
You sign up on their website, get an address of somebody somewhere in the world. And you mail that person a “real” postcard. It can be someone from the States or from Germany, from China or Russia.
Postcrossing is worldwide. Only in Africa there are just a few postcrossers. In the mean time someone sends you a postcard. A random person – not the one you’ve sent your postcard to.

Deze week is de 10 miljoenste kaart aangekomen, verzonden door iemand uit Japan, naar iemand in Duitsland.
This week postcard 10 million was received by a member in Germany. It was sent  by a member in Japan.

Wat is er nu zo leuk aan postcrossing? Is het het ouderwetse gevoel van post krijgen? Een echte kaart… Van iemand die je niet kent, maar je vaak wel wat dingen vertelt over zijn of haar leven, plaats of land. Het is elke keer weer een verrassing waar een kaart vandaan komt. Wit-Rusland? Finland? Daar wonen opvallend veel mensen die aan postcrossing doen. Een van mijn laatst ontvangen kaarten kwam uit Bolivia.

What’s the fun about Postcrossing? It is the old-fashioned feeling of getting post? A real postcard… from someone you don’t know but tells you about her or his life, town or country. Every time it’s a surprise where the postcard comes from. Belarus? Finland? Countries with a high number of members. One of my last received postcards came from Bolivia.

Het is ook leuk om een kaart te versturen. Om de beschrijving van de ontvanger te lezen en een kaart speciaal voor hem of haar uit te zoeken. En dan wachten tot ie is aangekomen… hoe lang doet ie erover.. en wat schrijft de ontvanger aan jou ( op internet!)

It’s also fun to send a postcard. To read the description of the receiver, to choose a postcard especially for her/ him. And to wait till it is received.. how many days will it travel, what will the receiver write to you ( on the internet!).

Ik kreeg het adres van Kerrie in Canada. Ik stuurde haar een kaart van het beeld van de man met de hoeden. Met daarop de uitleg en een recept van gevulde speculaas. Ze verzamelde traditionele gerechten uit andere landen. Een paar weken later kwam er een enthousiaste boodschap via internet: Kerrie kende Apeldoorn: ze had in een drumband gespeeld die een paar keer op de bevrijdingsfeesten in Apeldoorn was geweest. En ze had er zoiets lekkers gegeten…. Uit de beschrijving maakte ik op dat dat poffertjes moesten zijn. En weer ging er een recept naar Canada.

Het beeld zwaait voor mij nu niet alleen naar al die Canadezen, maar vooral ook naar Kerrie! En naar alle postcrossers in de wereld.

I got Kerrie’s address, in Canada. I sent her a postcard of the statue with an explanation. And a recipe of “gevulde speculaas”. She collects receipes of traditional dishes from foreign countries. A few weeks later I got an enthusiastic message via the internet. Kerrie knew Apeldoorn. Twice she had played in a band on the liberation festival in Apeldoorn. And she had eaten such delicious dish… From the description I figured out that it had to be “poffertjes”. And again a recipe went towards Canada.

For me the statue is waving not only to all those Canadians, but especially to Kerrie.
And to all postcrossers in the world.

Dorothea “Lesende” sent me a photo she took of the a new temporary fountain on Clarissenplatz near the beautiful New Museum in Nuernberg.
That’s postcrossing too – interactivity!

A photo of the new fountain on Clarissenplatz in Nuernberg – postcrosser Dorothea “Lesende” took it…. Thanks Dorothea for your “interactivity!….

Advertenties

Psychiatrie en poezie Mental Health and poetry Rielerenk Deventer

Psychiatrisch Centrum de Rielerenk, onderdeel van Dimence, ligt naast het Deventer Ziekenhuis.
Het is ontworpen door dezelfde architecten, deJongGortemaker Algra. Zie mijn post van 2 weken geleden: http://wp.me/p1LLhQ-6z
Toch ademt het een andere sfeer. Het is kleinschaliger en heeft repeterende strakke lijnen.
Voor mij wordt de sfeer  vooral bepaald door gedichten en uitspraken van cliënten die een prominente plek in het gebouw innemen.

Deze teksten laat ik daarom graag voor zich zelf spreken!

Mental Health Center de Rielerenk, part of Dimence, is situated aside of the Deventer Hospital.
It is developed by the same architects, deJongGortemakerAlgra. See my post: http://wp.me/p1LLhQ-6z

At the same time the atmosphere is different. It is smaller and has straight repeating lines.
For me the atmosphere is set by  poems and quotes of patients. They  are key elements in the building.
That’s why I want to let speak the words for themselves!
It’s not easy to translate poetry into a foreign language. The beauty of a language gets lost. I hope the meaning  of the words still exists…

restaurant Rielerenk

Mijn moeder is een maandagmoeder
soms werkt haar machine niet
Ik kan het zien als de dag begint,
met wat bestaat, maar je niet ziet.

Haar ogen kijken stil naar binnen
de was zal drogen in de wind.
Een tijd die even duren kan
omdat een regenbui begint.

Zo kan ze dan weer prachtig zingen
in een taal, die ze niet verstaat.
Dan wiegt ze even met haar heupen
voor ze verder met het strijken gaat.

Mijn moeder is een maandagmoeder
ze wisselt net als elk seizoen
soms vallen de blaadjes van de bomen
ook is het blad vaak fris en groen.

Cora Duin.

( gedicht op het pad naar de ingang)

in het restaurant

My mother is a Monday-mother
sometimes her machine doesn’t work.
I can see it when the day starts
with what exists, but  you do not see.

Her eyes are looking evenly  inwards
the laundry will dry in the wind.
A time that could last a while
because it begins to rain.

At times she can sing wonderfully
in a language she doesn’t  understand.
Then she is swaying her hips
before she continues the ironing.

My mother is a Monday-mother
she changes around just like every season
sometimes the leaves fall off the trees
sometimes the leaf is fresh and green.

(poem on the path to the entrance)

Vraag
Wat zou toch
de juiste
volgorde
zijn
van alle
woorden
die ik ken

Pieter Manneke

Question
What would be
the right
sequence
of all
the words
I know

Sometimes I suffer
a bit from
megolamania
and I sin
More than once
All the other
hours of the day
as kindly as possible

Without a goal you can’t get lost.

Nog  meer foto’s van de Rielerenk:
More photos of the Rielerenk:
http://flic.kr/s/aHsjybi2AF

Met dank aan Jucetta Klasema, teamleider van de afdeling PMU, die bemiddelde zodat ik  binnen mocht fotograferen.
Thanks to Jucetta Klasema, teammanager of PMU, who made it possible that I could photograph inside.

Hoog Water High Water

Deventer vanaf de brug

Regen, regen, regen…..
Deze week bereikte het water in de Nederlandse rivieren haar hoogste stand
Voorlopig…..
want de enorme hoeveelheden sneeuw die in de Alpen zijn gevallen zullen smelten en nog meer water naar Nederland voeren.

Rain, rain, rain….
This week the water in the Dutch rivers reached its highest level
For the time being…
for the enormous amount of snow that has fallen in the Alpes will melt and bring more water to the Netherlands.

Toen ik deze foto’s nam was het peil van de IJssel bij Deventer  5.89 m boven NAP. De hoogste stand die week.

When I took these pictures the level of the River IJssel was 5.89m/ 19.3 ft  above NAP. NAP is sealevel. More than half of the Netherlands is situated beneath sealevel! It is protected by dykes and dunes against the water.

🙂

Deventer Ziekenhuis

Deventer Ziekenhuis - vanaf de Rielerenk

Is het belangrijk hoe een ziekenhuis eruit ziet?
Heeft het iets te maken met de kwaliteit van de zorg?

Is it important what a hospital looks like?
Is there any relationship with the quality of care?

Deventer Ziekenhuis voorkant front

In mijn eerdere blog over humanisering van de zorg (http://wp.me/p1LLhQ-37) schreef ik dat een mooie omgeving ook helpt om beter te worden. Het draagt er in elk geval aan bij dat mensen, medewerkers, patiënten, bezoekers zich prettiger voelen. En zou dat geen effect hebben op de kwaliteit van de zorg?

In my blog post about Humanization of Health Care (http://wp.me/p1LLhQ-37) I wrote: Most photos are taken because of the architectual value of  hospitals. An important value when it comes to humanization. A nice environment makes people happier, healthier.

Anyway, it helps people, workers, patients, visitors, to feel more comfortable. And wouldn’t that work on the quality of Health Care?

Het Deventer Ziekenhuis is geopend in oktober 2008.
Het is ontworpen door Architectenbureau de Jong Gortemaker Algra.
Het is een voorbeeld van duurzaam bouwen. In de materiaalkeuze, maar vooral in de manier waarop met energie wordt omgegaan.  ’s Zomers wordt warmte in de grond van de Rielerenk opgeslagen om die ’s winters weer te gebruiken. Onbenutte kou uit de winter is er voor verkoeling in de zomer. Er wordt zo 40 % minder energie verbruikt.

The  Deventer Hospital opened in October 2008.
It is designed by the architect’s firm de Jong Gortemaker Algra.
It is an example of sustainable building. In the choice of materials, but in particular in the way energy is used. In summer  warmth is stored in the ground of the Rielerenk to use it again in winter. Unused cold from winter  will be there to cool down in summer. The energy consumption is about 60% of the  usual level.

De foto’s zijn van de buitenkant van het ziekenhuis.  Van binnen doet het ziekenhuis vriendelijk en warm aan. De grote hal is als een dorp met winkeltjes.
Ook hier is duurzaamheid belangrijk. De ruimtes zijn flexibel in te richten, afhankelijk van ontwikkelingen in het ziekenhuis.
Als ik de kans krijg ( maar daar moet je toestemming voor hebben) komt er nog eens een blog over de binnenkant.

ingang entrance

The photos are from the outside of the hospital. Inside the hospital looks friendly and warm. The big hall is like a village with shops.
Sustainability is important here too.  The interior is flexible. Depending on the developments in the hospital the rooms can be arranged.
Whenever I get the chance ( one needs permission to photograph inside) there’ll be a blog post about the interior.

Meer foto’s op Flickr/ More photos on Flickr:  http://flic.kr/s/aHsjxS6Pe2

Voor wie geïnteresseerd is in de  duurzame bouw van het ziekenhuis:

http://www.dgmr.nl/uploads/media/DZ_duurzaam_beslissen.pdf

http://www.duurzaamgebouwd.nl/20090709-deventer-ziekenhuis-de-jong-gortemaker-algra

Gelukkig Nieuwjaar! Happy New Year!

Januari – in ons gedeelte van de wereld zijn de bomen kaal. Zoals het nieuwe jaar nog kaal is. Maar het silhouet heeft haar eigen schoonheid!

January – in our part of the world the trees have lost their leaves. Like the New Year is bare. But the silhouette has its own beauty!

De wilgen zijn geknot. Kijk op http://wp.me/p1LLhQ-5d hoe ze er met takken uitzagen.
Wilgen worden geknot omdat de takken te zwaar kunnen worden in de winter wanneer sneeuw en ijs er op vallen. In de lente lopen ze opnieuw uit!
Soms is het nodig ballast achter je te laten om niet te bezwijken en het nieuwe een kans te geven!

The pollard willows don’t have branches anymore. See http://wp.me/p1LLhQ-5d to see how they look like with branches. The farmers cut the branches because they might be too heavy for the tree when snow and ice will fall down on them. In spring they will come out again!
Sometimes it’s necessary to leave lumber behind to prevent you from collapsing and give new things a chance!

Een van mijn favoriete songs, van City to City
One of my favorite songs, by City to City

The road ahead is empty
It’s paved, with miles of the unknown
Whatever seems to be your destination
Take life the way it comes, take life the way it is

Horizon in the distance
So close, and yet so far away
You shouldn’t be surprised when on arrival
The dream has flown away
And fear is not here to stay

The road ahead never gives away a promise
The road ahead is a highway or a dead-end street
A dead-end street

Raindrops on your windscreen
They fall from heaven or from hell
You drive into the light or into darkness
Incertainty as your guide

The road ahead never gives away a promise
The road ahead is a highway or a dead-end street
The road ahead never answers any questions
And nothing is sure along the way, not even tomorrow
With miles of the unknown ahead of you

The road ahead is empty
It’s paved, with miles of the unknown
Whatever seems to be your destination
Take life the way it comes, take life the way it is