Kersen en foto’s..verwenzorg……cherries and photos….

Een telefoontje: Kun je fotograferen op de kersenavond van de verwenzorg? Het is de bedoeling dat er van elke cliënt (die dat wil) een portretfoto wordt gemaakt.
Ik hoef er niet over na te denken.. verwenzorg is zo belangrijk, en… ik weet van te voren dat het een heel gezellige avond zal worden!
En dat werd het ook..
De portretten kan ik hier niet laten zien in verband met de privacy..geloof me maar dat het plezier ervan af straalt.

Wat is verwenzorg?
Stel je voor: je hebt een psychiatrische handicap en bent aangewezen op het leven in een instelling. Voor een lange tijd, misschien wel een leven lang. Elke dag ziet er hetzelfde uit. Slapen, eten, koffie drinken. Je bent zelf niet in staat om eens iets leuks te gaan ondernemen. Geld heb je niet. Veel van de activiteiten die er waren op het
terrein van de instelling zijn er niet meer. Weg bezuinigd.
Maar toch: je bent toch iemand, een mens, die mee wil tellen. En interesses heb je nog steeds. Maar hoe geef je daar vorm aan? Hoe kun je weer een beetje genieten? Want dat wil toch iedereen!
In Apeldoorn, bij GGNet , gaat het om zo’n 200 mensen die langdurig opgenomen zijn.

A phone call: Can you take photos on the cherry-evening of the verwenzorg? Can you take a portrait-photo of each client?
I don’t have to think about it.. verwenzorg is so important … and I know in advance that it will be a very pleasant evening!
And it was!

The portraits I can’t show here due to privacy-reasons .. but believe me that they radiate joy.

Kees Lemke ( Board of GGNet) and Rikie van der Veer (coordinator verwenzorg)

What is verwenzorg?
(It’s difficult to translate. Literally verwennen is pampering. But that’s often used in a negative way. It has something to do with tender loving care. I’d better leave it untranslated here)
Imagine you have a psychiatric disability and are depending on living in an institution. For a long time, perhaps a lifetime. Every day looks the same. Sleeping, eating, drinking coffee. You yourself are not able to do something you like. You don’t have money. Many activities in the institution don’t exist any longer due to economy measures.
But still: you’re a human being, someone who wants to matter. You’ve still interests. But how do you realize them? How can you enjoy life a bit? Isn’t that what everybody wants!
In Apeldoorn,at GGNet, the mental hospital, there are about 200 people hospitalized for a such a long time.

smartlappenkoor – “tearjerkers”choir

Verwenzorg heeft veel vormen:

Een wedstrijd bijwonen van AGOVV, een avondje naar de schouwburg, gaan eten in een restaurant, pannenkoeken bakken en eten op de afdeling…..
alles wat het leven weer een beetje mooier, weer menselijker kan maken!
Het is een vorm van zorg die niet in het pakket zit van de zorgverzekeraar. Het geld en vaak ook de mensen die het uitvoeren komen “van buiten”.
Een aantal mensen van de Deutsche bank die de midgetgolfbanen opknappen en ze samen met cliënten weer in gebruik nemen.
Een orkest dat een concert geeft.
Een groenten- en fruithandelaar die kisten kersen ter beschikking stelt voor het jaarlijkse kersenfeest.
Eigenlijk gaat het over heel gewone dingen.
Gezien worden, genieten, je weer mens voelen!
Humanisering van de zorg bij uitstek!

the midgetgolfcourse in use again

En het leuke is: niet alleen de cliënten genieten, de medewerkers en de mensen “van buiten” genieten net zo hard. Ik in elk geval wel!

Meer lezen: verwenzorg bij GGNet

Iets over de geschiedenis van de verwenzorg

Verwenzorg can take many shapes:
Attending a match of the local football club,
going to the theater,
have dinner in a restaurant,
baking pancakes and eating them at the unit …..
everything that makes life a little nicer, more human again!

zomeravondconcert – summerevening concert

It is a form of care that is not included in the package of the insurer. The money and often the people who perform things are “from outside”:
Bank-employees refurbished the minigolfcourse and put it back into use together with clients.
An orchestra gives a concert.
A fruit and vegetable trader gives boxes of cherries for the annual cherry festival.
Actually it’s about very ordinary things. Being seen, enjoying, feeling human again!
Humanization of care par excellence!
And a nice thing is: it not only benefits the clients, employees and people “from outside” have a lot of fun too.
Anyway, I do!

P.R. is belangrijk voor de verwenzorg. Een artikel in een personeelsblad dat door meer dan 10.000 mensen gelezen wordt is een opsteker!
P.R. is very important. An article in a magazine  that is read by 10,000 people is great!

Monument “het Apeldoornsche Bosch”

“My name is Janene . I live in Florida. I volunteer at the Florida Holocaust museum in my free time. I am looking for cards of Auschwitz-Birkenau or anything to do with holocaust history i.e. Museums, monuments..”

Al eerder heb ik verteld dat ik aan Postcrossing doe. Je krijgt een adres van zomaar iemand ergens in de wereld. Die stuur je een kaart. En je krijgt op jouw beurt een kaart terug, van heel iemand anders, uit een ander gedeelte van de wereld. Vaak hebben mensen voorkeuren voor het soort kaarten die ze graag willen ontvangen. Deze vraag van Janene vond ik wel heel bijzonder.

In a former post I told I’m a member of  Postcrossing. You get an address from someone somewhere in the world. You send a postcard. And for your part you reveive a postcard from someone else, from another part of the world. Often people have preferences about the kind of postcards they want to receive. Janene’s request was very special to me.

Het maakte me opnieuw bewust van de geschiedenis van het “Apeldoornse Bosch”. Een grote joodse inrichting voor psychiatrische patiënten en verstandelijk gehandicapten in Apeldoorn. Op 23 januari 1943 zijn alle 1200 patiënten en 50 personeelsleden met treinen rechtstreeks naar Auschwitz gedeporteerd. Niemand van hen is teruggekeerd.

Her request made me aware again of the history of the “Apeldoornsche Bosch”, a large Jewish institute for psychiatric and mentally deficient patients in Apeldoorn. On January 23th 1943 all 1200 patients and 50 staff members were deported by train directly to Auschwitz. Nobody has returned.

In het Prinsenpark in Apeldoorn staat een moment om hen te gedenken.
De datum,  een Jodenster, een zwart kruis ( embleem van verpleegkundigen in de psychiatrie), en tekstregels uit het gedicht van Ida Gerhardt “het Carillon”:

Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

A monument to remember them is situated In the Prinsenpark in Apeldoorn .
The date, the Jewish Star, a black cross ( emblem of nurses in psychiatry) and a part of a poem by Ida Gerhardt, written during WWII.
In translation:

I never felt our loss so keenly,
or with such bitter, bitter love.
( translation: Myra Scholz)

Elk jaar rond 21 januari is er een herdenkingsbijeenkomst bij het monument.
Every year around January 21th there’s a memorial service at the monument.

Voor zover ik weet bestaan er geen kaarten van het monument.
Daarom heb ik een foto gemaakt en die naar Janene gestuurd.

As far as I know the’re no postcards of the monument. That’s why I took a photo of the monument and sent it to Janene.

Update

Maandag 21 januari 2013:

Pas nu zijn de namen van alle omgekomen patiënten en verpleegsters van het Apeldoornse Bosch bekend geworden.  Het zijn er 1069. Allen zijn op 25 januari 1943 in Auschwitz vermoord, direct bij aankomst. Ze zijn in kuilen gegooid en verbrand.
De namen worden vandaag voorgelezen in de Prinsenhofschool in Apeldoorn.
De namen worden ook toegevoegd aan de lijst met namen in Yad Vashem, in Jeruzalem.

Monday, January 21th, 2013
Only now the names of all the deceased patients and nurses of the “Apeldoornsche Bosch” are be made known. They are 1069. All of them are murdered in Auschwitz, on January 25th 1943, immediately after they arrived. They were thrown in holes and burnt.
Today their names are read aloud in the Prinsenhofschool in Apeldoorn.
The names are also added on the list of names in Yad Vashem, Jerusalem.

De patiënten van het Apeldoornse Bosch waren niet de enige mensen met een verstandelijke of psychiatrische handicap die door de Nazi’s vermoord zijn.
zie ook: www.gedenkstaette-grafeneck.de

The patients of the Apeldoornsche Bosch were not the only mentally disabled persons who are killed by the Nazi’s. See also: Gedenkplaats Grafeneck: http://www.gedenkstaette-grafeneck.de/

Een boom die kijkt en luistert… A tree that watches and listens

De oude eik op een mistige morgen/ the old oak on a misty morning

Op het terrein van het oude psychiatrisch ziekenhuis Brinkgreven in Deventer staat een boom. Een oude eik. Waarschijnlijk is ’t ie wel ouder dan het ziekenhuis zelf, dat aan het eind van de 19e eeuw gebouwd is.  Een boom die meer dan 100 jaar oud is…
De eik is hol. Maar hij leeft nog!

On the grounds of the old Mental Health Institute Brinkgreven in Deventer  stands a tree. An old oak.  Probably it’s older than the hospital itself. The hospital is built at the end of the 19th century. So the oak might be more than 100 years of age…
The oak is hollow, but still alive!

Wat heeft de boom allemaal gezien in al die jaren?
Brinkgreven is, zoals elk ander psychiatrisch ziekenhuis,  veranderd van een bewaarplaats voor mensen met psychische problemen, in een instituut waar mensen behandeld worden.  De hele geschiedenis van de psychiatrie is aan hem voorbijgetrokken.  In het begin waren er geen medicijnen. De nadruk lag op dagbesteding en patiënten werkten mee in de bakkerij, wasserij en alle andere voorzieningen die er in een “dorp”als Brinkgreven nodig waren.  Therapievormen waren bedverpleging en hydrotherapie, waarbij mensen lang in een bad lagen om rustig te worden. Onrustige patiënten werden met dwangmiddelen  ( bv dwangbuis) behandeld. Pas in de jaren 50 kwamen er medicijnen in de psychiatrie. De behandeling werd menselijker.

What did the tree see in all those years?
Brinkgreven has changed, like every mental hospital, from a place to keep people in custody  into a place to cure people with mental problems.  The tree saw the whole history of psychiatry  passing. In the beginning there weren’t meds. The emphasis was on passing the day and patients used to work in the bakery, the laundry and all the other things needed in a “village” like Brinkgreven. Kinds of therapy were bed maitenance and hydrotherapy ( people were kept in a bath to become quiet). Restless patients were treated with coercion like straightjackets. Only in the 50th of the past century  patients could be treated with medicine. The treatment became more humane.

de holte... the hollow

Wat heeft de boom allemaal gehoord in die jaren?
Het geschreeuw van onrustige patiënten, het verdriet om een leven dat zo moeizaam verliep.
Eenzaamheid en onmacht. Levensverhalen. Moed en hoop.
De eik heeft het allemaal opgeslagen in zijn stam.
Diep in zijn binnenste.
Iemand zei: ik wou wel eens in de boom wegkruipen. Veilig in de holte. Beschermd door de stam.

What did the tree hear in all those years?
Crying of restless patients, sadness about a life being so painful.
Loneliness and frustration. Stories of life. Courage and hope.
The oak saved this all in its trunk. Deep inside.
Someone said: sometimes I wanted to hide away in the tree. Safe in its hollow. Protected by the trunk.

De eik leeft nog steeds. Elk jaar laat hij zijn bladeren vallen en in het voorjaar komen er weer nieuwe.  De geschiedenis gaat door…
The oak is still alive. Every year its leaves  fall down  and in spring there will be new ones. History goes on….

de oude eik op een zonnige dag the old oak on a sunny day