Castle/ Kasteel het Oude Loo in Apeldoorn

Een toeristisch uitstapje dit keer…. in mijn eigen omgeving

This time a little tourist trip.. in my  own neighborhood

van deze foto heb ik een ansichtkaart laten maken
the photo I send as a postcard

Soms word je je door de ogen van buitenlanders weer bewust van de mooie dingen in je eigen omgeving. Van een foto die ik een paar jaar geleden maakte van het Oude Loo heb ik ansichtkaarten laten maken. Als mensen via Postcrossing vragen om een kaart met een kasteel of oude gebouwen, stuur ik die vaak. De reacties zijn enthousiast. Daarom ben ik maar eens in mijn verzameling foto’s gedoken van het Oude Loo en het park daar om heen.


Sometimes you become aware of the beautiful things in your own neighborhood through the eyes of foreigners. I let print a postcard of a photo of the little castle I took some years ago. When people on Postcrossing ask for a postcard with a castle or old buildings, I often send this one. The reactions are very enthusiastic. That’s why I went into my photo collection of the Oude Loo and the surrounding park.

reflectie in de gracht/ reflection in the moat

Kasteel het Oude Loo is een 15e eeuws jachtslot. In 1684 werd het gekocht door stadhouder Willem III ( de latere koning van Engeland). Sinds die tijd wordt het gebruikt door het Huis Oranje-Nassau, onze koninklijke familie. De staat is eigenaar, maar verhuurt het sinds 1970 aan de koningin. Zij gebruikt het kasteel als weekendhuis en gastenverblijf. Dat is ook de reden dat het kasteel niet open is voor het publiek. De tuinen en park worden elk jaar opengesteld in de maanden april en mei, wanneer de rododendrons en azalea’s bloeien. Dit jaar is het park toegankelijk van 7 april tot en met 10 juni.

Oude Loo Castle is a moated 15th century hunting lodge. It was bought in 1684 by Stadholder William III (later, King of England) . From that time onwards it is in use by the House of Orange- Nassau, the Dutch Royal Family. Nowadays the state is the owner. Since the 1970s the state has leased it to the queen, to use as a country retreat and guesthouse. That’s why the castle isn’t open to the public, but the gardens that surround it can be visited in April and May, the months when the rhododendrons and azaleas are in bloom. This year the park is open from April 7th till June 10th..

genomen met de Lensbaby Fisheye/ taken with the Lensbaby Fisheye

in het park  / in the park

bomen.....trees

Advertenties

Monument “het Apeldoornsche Bosch”

“My name is Janene . I live in Florida. I volunteer at the Florida Holocaust museum in my free time. I am looking for cards of Auschwitz-Birkenau or anything to do with holocaust history i.e. Museums, monuments..”

Al eerder heb ik verteld dat ik aan Postcrossing doe. Je krijgt een adres van zomaar iemand ergens in de wereld. Die stuur je een kaart. En je krijgt op jouw beurt een kaart terug, van heel iemand anders, uit een ander gedeelte van de wereld. Vaak hebben mensen voorkeuren voor het soort kaarten die ze graag willen ontvangen. Deze vraag van Janene vond ik wel heel bijzonder.

In a former post I told I’m a member of  Postcrossing. You get an address from someone somewhere in the world. You send a postcard. And for your part you reveive a postcard from someone else, from another part of the world. Often people have preferences about the kind of postcards they want to receive. Janene’s request was very special to me.

Het maakte me opnieuw bewust van de geschiedenis van het “Apeldoornse Bosch”. Een grote joodse inrichting voor psychiatrische patiënten en verstandelijk gehandicapten in Apeldoorn. Op 23 januari 1943 zijn alle 1200 patiënten en 50 personeelsleden met treinen rechtstreeks naar Auschwitz gedeporteerd. Niemand van hen is teruggekeerd.

Her request made me aware again of the history of the “Apeldoornsche Bosch”, a large Jewish institute for psychiatric and mentally deficient patients in Apeldoorn. On January 23th 1943 all 1200 patients and 50 staff members were deported by train directly to Auschwitz. Nobody has returned.

In het Prinsenpark in Apeldoorn staat een moment om hen te gedenken.
De datum,  een Jodenster, een zwart kruis ( embleem van verpleegkundigen in de psychiatrie), en tekstregels uit het gedicht van Ida Gerhardt “het Carillon”:

Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

A monument to remember them is situated In the Prinsenpark in Apeldoorn .
The date, the Jewish Star, a black cross ( emblem of nurses in psychiatry) and a part of a poem by Ida Gerhardt, written during WWII.
In translation:

I never felt our loss so keenly,
or with such bitter, bitter love.
( translation: Myra Scholz)

Elk jaar rond 21 januari is er een herdenkingsbijeenkomst bij het monument.
Every year around January 21th there’s a memorial service at the monument.

Voor zover ik weet bestaan er geen kaarten van het monument.
Daarom heb ik een foto gemaakt en die naar Janene gestuurd.

As far as I know the’re no postcards of the monument. That’s why I took a photo of the monument and sent it to Janene.

Update

Maandag 21 januari 2013:

Pas nu zijn de namen van alle omgekomen patiënten en verpleegsters van het Apeldoornse Bosch bekend geworden.  Het zijn er 1069. Allen zijn op 25 januari 1943 in Auschwitz vermoord, direct bij aankomst. Ze zijn in kuilen gegooid en verbrand.
De namen worden vandaag voorgelezen in de Prinsenhofschool in Apeldoorn.
De namen worden ook toegevoegd aan de lijst met namen in Yad Vashem, in Jeruzalem.

Monday, January 21th, 2013
Only now the names of all the deceased patients and nurses of the “Apeldoornsche Bosch” are be made known. They are 1069. All of them are murdered in Auschwitz, on January 25th 1943, immediately after they arrived. They were thrown in holes and burnt.
Today their names are read aloud in the Prinsenhofschool in Apeldoorn.
The names are also added on the list of names in Yad Vashem, Jerusalem.

De patiënten van het Apeldoornse Bosch waren niet de enige mensen met een verstandelijke of psychiatrische handicap die door de Nazi’s vermoord zijn.
zie ook: www.gedenkstaette-grafeneck.de

The patients of the Apeldoornsche Bosch were not the only mentally disabled persons who are killed by the Nazi’s. See also: Gedenkplaats Grafeneck: http://www.gedenkstaette-grafeneck.de/

de wuivende man en… the waving man…. and postcrossing

De man met de wuivende hoeden is een standbeeld dat herinnert aan  de bevrijding  van Apeldoorn door de Canadezen in 1945. In Ottawa, Canada staat precies hetzelfde standbeeld. De beelden groeten elkaar over de oceaan heen! Ze herinneren aan het verleden, maar willen ook staan voor een nieuwe hoopvolle toekomst.

The man waving with the two hats is a statue remembering the liberation of Apeldoorn by the Canadians in 1945. In Ottawa, Canada, stands exactly the same statue. The statues are greeting  each other across the ocean! They remember the past, but want to be a sign of a new, hopeful future as well.

Op een dag kreeg dit beeld een extra betekenis voor me.
One day this statue got an extra meaning for me.

Your mailbox:
» Sent: 48 postcards
» Received: 37 postcards
» Traveling: 9 postcards out of 9
» Sent distance: 162,188 km (100,779 miles)
» Received distance: 145,898 km (90,657 miles)

Sinds een paar maanden doe ik aan Postcrossing :

Je schrijft je in op de website, krijgt een adres van iemand zomaar ergens in de wereld. En je stuurt die persoon een “echte” ansichtkaart.
Het kan iemand zijn in Amerika of in Duitsland, in China of Rusland. Over de hele wereld zijn er postcrossers. Alleen Afrika is ondervertegenwoordigd. Tegelijkertijd stuurt iemand anders jou een kaart. Een willekeurig iemand – dus niet degene aan wie jij een kaart hebt gestuurd.

Since several months I’m doing Postcrossing.
You sign up on their website, get an address of somebody somewhere in the world. And you mail that person a “real” postcard. It can be someone from the States or from Germany, from China or Russia.
Postcrossing is worldwide. Only in Africa there are just a few postcrossers. In the mean time someone sends you a postcard. A random person – not the one you’ve sent your postcard to.

Deze week is de 10 miljoenste kaart aangekomen, verzonden door iemand uit Japan, naar iemand in Duitsland.
This week postcard 10 million was received by a member in Germany. It was sent  by a member in Japan.

Wat is er nu zo leuk aan postcrossing? Is het het ouderwetse gevoel van post krijgen? Een echte kaart… Van iemand die je niet kent, maar je vaak wel wat dingen vertelt over zijn of haar leven, plaats of land. Het is elke keer weer een verrassing waar een kaart vandaan komt. Wit-Rusland? Finland? Daar wonen opvallend veel mensen die aan postcrossing doen. Een van mijn laatst ontvangen kaarten kwam uit Bolivia.

What’s the fun about Postcrossing? It is the old-fashioned feeling of getting post? A real postcard… from someone you don’t know but tells you about her or his life, town or country. Every time it’s a surprise where the postcard comes from. Belarus? Finland? Countries with a high number of members. One of my last received postcards came from Bolivia.

Het is ook leuk om een kaart te versturen. Om de beschrijving van de ontvanger te lezen en een kaart speciaal voor hem of haar uit te zoeken. En dan wachten tot ie is aangekomen… hoe lang doet ie erover.. en wat schrijft de ontvanger aan jou ( op internet!)

It’s also fun to send a postcard. To read the description of the receiver, to choose a postcard especially for her/ him. And to wait till it is received.. how many days will it travel, what will the receiver write to you ( on the internet!).

Ik kreeg het adres van Kerrie in Canada. Ik stuurde haar een kaart van het beeld van de man met de hoeden. Met daarop de uitleg en een recept van gevulde speculaas. Ze verzamelde traditionele gerechten uit andere landen. Een paar weken later kwam er een enthousiaste boodschap via internet: Kerrie kende Apeldoorn: ze had in een drumband gespeeld die een paar keer op de bevrijdingsfeesten in Apeldoorn was geweest. En ze had er zoiets lekkers gegeten…. Uit de beschrijving maakte ik op dat dat poffertjes moesten zijn. En weer ging er een recept naar Canada.

Het beeld zwaait voor mij nu niet alleen naar al die Canadezen, maar vooral ook naar Kerrie! En naar alle postcrossers in de wereld.

I got Kerrie’s address, in Canada. I sent her a postcard of the statue with an explanation. And a recipe of “gevulde speculaas”. She collects receipes of traditional dishes from foreign countries. A few weeks later I got an enthusiastic message via the internet. Kerrie knew Apeldoorn. Twice she had played in a band on the liberation festival in Apeldoorn. And she had eaten such delicious dish… From the description I figured out that it had to be “poffertjes”. And again a recipe went towards Canada.

For me the statue is waving not only to all those Canadians, but especially to Kerrie.
And to all postcrossers in the world.

Dorothea “Lesende” sent me a photo she took of the a new temporary fountain on Clarissenplatz near the beautiful New Museum in Nuernberg.
That’s postcrossing too – interactivity!

A photo of the new fountain on Clarissenplatz in Nuernberg – postcrosser Dorothea “Lesende” took it…. Thanks Dorothea for your “interactivity!….