ziekenhuis…hospital again……

early view from behind the window

Weer een longontsteking…
Again a pneumonia….

Early view on the neighbors – the RGC

Ik ben nu een week ( sinds 28-10) in het ziekenhuis ( Gelre Apeldoorn) en ben voorlopig nog niet klaar…..
fotograferen kan ik niet laten… nu met de Coolpix P7000

so cute…

Zomaar een impressie

lines,lines,lines

I’m a week in hospital now ( from october 28th) en have to stay some more time…
And of course I take pictures… with the Coolpix P7000

Just an impression….

self-portrait…weird!

I love lines and colors, even in hospital

I like the color!

Shall I call the nurse… or…. 

my daily life

This is what I really want to know: what are they building on top of the RGC?
Dit wil ik echt weten: wat wordt er gebouwd op het dak van het RGC?

en weer naar bed….

Advertenties

Kikkers…kikkers…. een in memoriam; frogs…frogs… a remembrance

Een goede vriend is overleden: Werenfried ( Friedje, Thadje) van Venrooij.
We leerden elkaar kennen in 1978, op een orientatieweekend over Franciscaanse spiritualiteit.
En we hielden contact, al die jaren. 34 jaar  vriendschap.
Soms heel intensief, dan weer wat minder.
We wisten van elkaar wat er belangrijk was in ons leven in bepaalde periodes.
Deden dingen samen : een diaserie maken over spiritualiteit.
Bomen over de keuzes in je leven.
Een dag organiseren voor cliënten van GGNet en Reinier van Arkel ter voorbereiding op een reis naar Rome en Assisi.
Een dagje “klooster” mogelijk maken voor een oudere cliënte van GGNet die haar leven lang al een keer een klooster had willen bezoeken.
Een bezoek mogelijk maken van cliënten van de Voorde (GGNet) aan het Kapucijnenklooster in Den Bosch.

Vrijdag 20 juli hebben we afscheid van elkaar genomen.
Woensdag 25 juli 2012 is hij overleden en de 31e in Tilburg begraven.

Werenfried in 1978

A good friend has died: Werenfried (Friedje, Thadje) van Venrooij.
We met in 1978 on a weekend about franciscan spirituality.
We kept in touch all those years. 34 years of friendship.
Sometimes in an close way, sometimes less close.
But we knew about one another what was really important in our lives, in different periods.
We did things together: making a slide show about spirituality.
Having good long talks about choices in life.
Organizing a day for clients of GGnet and Reinier van Arkel in preparation to a trip to Rome and Assisi.
Making it possible for an older client of GGNet to spend a day in convent – her lifelong dream.
Facilitating a visit of clients of the Voorde (GGNet) to the Capuchin convent in Den Bosch.

Friday the 20th of July we said goodbye to each other,on wednesday 25th 2012 he died, and he is buried on the 31th in Tilburg.

zittend in de zon/ sitting in the sun

Kikkers….
speelden een belangrijke rol in zijn leven…
Als bioloog bracht hij uren door in de Hatertse Vennen om het (parings) gedrag van kikkers te bestuderen.
Hij schreef er zijn doctoraal scriptie over.
En op zijn kamer kon je een grote collectie kikkers bewonderen – overal vandaan en van allerlei materialen.
Met hart en ziel was hij Minderbroeder Kapucijn, gaf leiding aan de orde als provinciaal en gardiaan.
En tegelijk – hij ging zijn eigen weg..
als een kikker die telkens weer uit de kruiwagen springt…
soms ook als een driftkikker, die behoorlijk kon blazen als hij het ergens niet mee eens was…
De dag na de begrafenis ben ik naar de Levenstuinen gegaan om kikkers te fotograferen.
Hoe zou ik Friedje beter kunnnen eren?

Hij heeft wel een heel eigen plekje gemaakt… he did create a place of his own….

Frogs….
played an important role in his life..
Being a biologist he spent hours on the Hatertse Vennen studying the ( mating) behavior of frogs. He wrote his masterthesis about it.
In his room he had a huge collection of frogs – from everywhere and from different materials…
With all his heart and soul he was a Capuchin Franciscan, was leading the order as a Provincial and as a Guardian.
In the mean time: he went his own way..
as a frog jumping out of the wheelbarrow again and again….
sometimes as a hothead ( in Dutch we call it an angry frog…), who uses his vocal sacs when he doesn’t agree…

klaar om te springen/ ready to jump

The day after the funeral I went to the Levenstuinen to photograph frogs.
How could I honor him more?

Citaat uit een interview dat Piet van Asseldonk hield met Werenfried een paar maanden voor zijn dood:
Denk je wel eens aan een leven na de dood? Heb je daar een voorstelling van?
Niet echt. Ik denk daar ook niet veel over na. Bang voor de dood ben ik absoluut niet. Ik heb een heel mooi leven gehad. Is het dan niet ondankbaar als je dan ook nog een leven na de dood verwacht? Het houdt me niet echt bezig. Hemel heeft, denk ik,iets te maken met licht, liefde en dankbaarheid.

Quote from an interview (by Piet van Asseldonk) with Werenfried a few months ago, looking forward to his dead:
Do you think about a life after death? Can you imagine something like that?
Not really. I don’t think about that a lot. I’m not afraid of death. I’ve had a very beautiful life. It would be ungrateful expecting a life afterwards, isn’t it? It doesn’t occupy my mind. I think: Heaven has something to do with light, love and gratitude.

Werenfried visiting GGNet in 2006 – foto: Nel Appelmelk

Kersen en foto’s..verwenzorg……cherries and photos….

Een telefoontje: Kun je fotograferen op de kersenavond van de verwenzorg? Het is de bedoeling dat er van elke cliënt (die dat wil) een portretfoto wordt gemaakt.
Ik hoef er niet over na te denken.. verwenzorg is zo belangrijk, en… ik weet van te voren dat het een heel gezellige avond zal worden!
En dat werd het ook..
De portretten kan ik hier niet laten zien in verband met de privacy..geloof me maar dat het plezier ervan af straalt.

Wat is verwenzorg?
Stel je voor: je hebt een psychiatrische handicap en bent aangewezen op het leven in een instelling. Voor een lange tijd, misschien wel een leven lang. Elke dag ziet er hetzelfde uit. Slapen, eten, koffie drinken. Je bent zelf niet in staat om eens iets leuks te gaan ondernemen. Geld heb je niet. Veel van de activiteiten die er waren op het
terrein van de instelling zijn er niet meer. Weg bezuinigd.
Maar toch: je bent toch iemand, een mens, die mee wil tellen. En interesses heb je nog steeds. Maar hoe geef je daar vorm aan? Hoe kun je weer een beetje genieten? Want dat wil toch iedereen!
In Apeldoorn, bij GGNet , gaat het om zo’n 200 mensen die langdurig opgenomen zijn.

A phone call: Can you take photos on the cherry-evening of the verwenzorg? Can you take a portrait-photo of each client?
I don’t have to think about it.. verwenzorg is so important … and I know in advance that it will be a very pleasant evening!
And it was!

The portraits I can’t show here due to privacy-reasons .. but believe me that they radiate joy.

Kees Lemke ( Board of GGNet) and Rikie van der Veer (coordinator verwenzorg)

What is verwenzorg?
(It’s difficult to translate. Literally verwennen is pampering. But that’s often used in a negative way. It has something to do with tender loving care. I’d better leave it untranslated here)
Imagine you have a psychiatric disability and are depending on living in an institution. For a long time, perhaps a lifetime. Every day looks the same. Sleeping, eating, drinking coffee. You yourself are not able to do something you like. You don’t have money. Many activities in the institution don’t exist any longer due to economy measures.
But still: you’re a human being, someone who wants to matter. You’ve still interests. But how do you realize them? How can you enjoy life a bit? Isn’t that what everybody wants!
In Apeldoorn,at GGNet, the mental hospital, there are about 200 people hospitalized for a such a long time.

smartlappenkoor – “tearjerkers”choir

Verwenzorg heeft veel vormen:

Een wedstrijd bijwonen van AGOVV, een avondje naar de schouwburg, gaan eten in een restaurant, pannenkoeken bakken en eten op de afdeling…..
alles wat het leven weer een beetje mooier, weer menselijker kan maken!
Het is een vorm van zorg die niet in het pakket zit van de zorgverzekeraar. Het geld en vaak ook de mensen die het uitvoeren komen “van buiten”.
Een aantal mensen van de Deutsche bank die de midgetgolfbanen opknappen en ze samen met cliënten weer in gebruik nemen.
Een orkest dat een concert geeft.
Een groenten- en fruithandelaar die kisten kersen ter beschikking stelt voor het jaarlijkse kersenfeest.
Eigenlijk gaat het over heel gewone dingen.
Gezien worden, genieten, je weer mens voelen!
Humanisering van de zorg bij uitstek!

the midgetgolfcourse in use again

En het leuke is: niet alleen de cliënten genieten, de medewerkers en de mensen “van buiten” genieten net zo hard. Ik in elk geval wel!

Meer lezen: verwenzorg bij GGNet

Iets over de geschiedenis van de verwenzorg

Verwenzorg can take many shapes:
Attending a match of the local football club,
going to the theater,
have dinner in a restaurant,
baking pancakes and eating them at the unit …..
everything that makes life a little nicer, more human again!

zomeravondconcert – summerevening concert

It is a form of care that is not included in the package of the insurer. The money and often the people who perform things are “from outside”:
Bank-employees refurbished the minigolfcourse and put it back into use together with clients.
An orchestra gives a concert.
A fruit and vegetable trader gives boxes of cherries for the annual cherry festival.
Actually it’s about very ordinary things. Being seen, enjoying, feeling human again!
Humanization of care par excellence!
And a nice thing is: it not only benefits the clients, employees and people “from outside” have a lot of fun too.
Anyway, I do!

P.R. is belangrijk voor de verwenzorg. Een artikel in een personeelsblad dat door meer dan 10.000 mensen gelezen wordt is een opsteker!
P.R. is very important. An article in a magazine  that is read by 10,000 people is great!

November

All really good things never die... on the former graveyard of GGNet

November is de maand van Allerheiligen en Allerzielen.
We gedenken wie ons zijn voorgegaan.

November is the month of All Saints and All Souls.
We remember all who lived before us.

Ze horen er nog bij, we zijn één gemeenschap.
They belong still to us, we’re one community.

In EE( Friesland) people are buried in th e center of the village

De mensen van voor bij
we
noemen ze hier samen.
De mensen van voorbij
wij noemen ze bij namen.
Zo vlinderen zij binnen
in woorden en in zinnen
en zijn wij even bij elkaar
aan ‘t einde van het jaar.

De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven.
De mensen van voorbij
ze zijn met ons verweven
in liefde, in verhalen,
die wij zo graag herhalen,
in bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet.

EE (Friesland)

De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten.
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten.
Bij God mogen ze wonen,
daar waar geen pijn kan komen.
De mensen van voorbij
zijn in het licht, zijn vrij.

Hanna Lam ( 1928-1988)

Scotland Kelso Abbye

Those of beyond
we name them here together
Those of beyond
we call them by their names
As a butterfly  they  enter
in words and meanings
And so we’re together at the end of the year.

Those of beyond
They share our lives forever
Those of beyond
are interwoven with our lives
in love, in tales
we like to tell again
in flower flagrances, in a song
born out of sorrow.

Graveyard Apeldoorn St Teresa's

Those of beyond
they’re not forgotten
Those of beyond
are in a different knowing
in God they can live
Where no one’s hurt
Those of beyond
are in the LIGHT
they’re free.
( Original Dutch text by Hanna Lam- personal translation  by Edith Klinkhamer)

Graves of two young men died in Afghanistan