Bomenwandeling landgoed Brinkgreven/ Trees on Brinkgreven Estate Deventer

_DSC1668web

In Deventer ligt Brinkgreven, een oud landgoed dat in 1874 door de Stichting Elisabeth Gasthuis werd gekocht om er een “buitengesticht”te vestigen.
De psychiatrische patiënten van het Gasthuis in de binnenstad konden zo naar een gezondere omgeving verhuizen.

een van de oudste bomen/ one of the oldest trees/ een eik/ an oak

een van de oudste bomen/ one of the oldest trees/ een eik/ an oak

Brinkgreven, an old estate, is situated in Deventer. In 1874 it is bought by the Elisabeth Foundation to make it an outward hospital for mental patients. So the patients who lived in the center of the city could move to a more healthy environment.

_DSC1652web

De tuinarchitect Leonard Springer werd gevraagd een ontwerp te maken voor de tuin. In 1892 deed hij dat en hij stelde veel bijzondere bomen voor. Zo ontstond een parkachtig landschap met 2000 bomen en 70 verschillende soorten.

vleugelnootboom/ Caucasian Wingnut

vleugelnootboom/ Caucasian Wingnut

The garden architect Leonard Springer was asked to make a design for the garden. He finished it in 1892 and proposed a lot of special trees. He shaped a parky scenery with 2000 trees and 70 different species.

Tulpenboom/ Tuliptree

Tulpenboom/ Tuliptree

De IVN-Deventer heeft twee routes ontworpen over het landgoed. Brinkgreven was vroeger verdeeld in een mannen- en een vrouwengedeelte. De foto’s in dit blog zijn genomen op de route door het mannengedeelte. Later volgen foto’s van de route
door het vrouwengedeelte.
IVN-Deventer:www.ivn.nl/afdeling/deventer 

Koreaanse Blauwspar/ Korean Fir

Koreaanse Blauwspar/ Korean Fir

The IVN-Deventer (Institute for Environmental Education) made two routes which lead on the estate. In the past Brinkgreven
was divided in a men part and a women part. Thephotos in this blog are taken on the route through the men part. Later I
will show you photos of the other part.
www.ivn.nl/afdeling/deventer (sorry, only in dutch)

_DSC1654web

In november 2011 maakte ik een blog over een van de oudste bomen op Brinkgreven: een boom die kijkt en luistert 

_DSC1650web

In november 2011 I made a blog post about one of the oldest trees on Brinkgreven: a tree that watches and listens

_DSC1658web

Brinkgreven maakt nu deel uit van Dimence: www.dimence.nl

Brinkgreven is nowadays a part of Dimence: www.dimence.nl (sorry, only in dutch)

De weverij van Hermannsberg/ The weaving workshop of Hermannsberg

Een weverij: een feest van kleuren, patronen en vormen!
A weaving mill: a feast of colours, patterns and shapes!

weverij_003

De Camphill Dorfgemeinschaft Hermannsberg bij Heiligenberg in Zuid-Duitsland is een leefgemeenschap op antroposofische basis voor en met mensen met een beperking.
Mensen wonen, leven en werken er.
Eén van de werkplaatsen is de weverij. Daar werken 16 mensen. Ze maken tapijten, handdoeken, theedoeken, schorten en tafelkleden.
Op een zondagmiddag in de kerstvakantie mocht ik in de weverij fotograferen. Het was een feest!

weverij_000

The Camphill Dorfgemeinschaft Hermannsberg near Heiligenberg in Southern Germany is a community on a anthroposophical basis for and with handicapped people.
People live and work here. One of the workshops is the weaving mill. The 16 people who work here make carpets, towels, tea-towels, aprons and tableclothes.
On a Sunday afternoon in our Christmas vacation I had the chance to photograph here. It was a feast!

weverij_001

Rudi Schneider, die de werkplaats leidt vertelt op hun website…( dit is een vrije vertaling – voor de originele duitse tekst zie  http://www.hermannsberg.de/weberei.htm  )

weverij_009

Weven is één van de oer-ambachten van de mensheid. De gebaren die bij het werk horen zijn op een zelfde manier overal ter wereld te vinden.
In het werken aan de weefstoel bevindt de wever zich in de drie ruimtelijke dimensies:
de schering verbindt voor en achter
schachten en kammen boven en beneden
en de inslag met de schietspoel verbindt links en rechts.
De wever coördineert de drie vlakken en blijft daarbij rechtop.

weverij_016

Rudi Schneider, who is leading the workshop, tells on their website ( this is a free translation – for the original german tekst see http://www.hermannsberg.de/weberei.htm )

weverij_005

Weaving is one of the oldest crafts of mankind. The gestures belonging to the work are equal everywhere in the world.

The weaver is placed in three spacial dimensions:
The warp connects before and behind
Shafts and reeds above and beneath
and the weft with the shuttle connects left and right.
The weaver coordinates these three levels and stays upright.

weverij_013

De bezigheden doen een beroep op de hele mens:

De zintuigen, het innerlijk beleven en de voortdurende beweging in het werk worden  in gelijke mate aangesproken.
De oriëntatie in de ruimte vraagt om zelfvertrouwen en werkt zo therapeutisch.

Ook het motief van het lot klinkt in het weven door: archetypisch weeft de wever zijn eigen biografie.

weverij_004

The activities appeal to the human as a whole: the senses, the inner experience and the ongoing rythm of the movement are approached equally.

The orientation in space demands selfconfidence and takes a therapeutical effect.
The motif of destiny is also heard in weaving. As an archetype the weaver is weaving his own biography.

weverij_011

Zonder planning en soms uitgebreide voorbereiding is het niet mogelijk om te weven.
In het weven wordt op een bijzondere manier het verleden in het nu tot een product geweven dat weer een nieuwe taak krijgt.

Alle benodigde werkzaamheden (ontwerp, planning, voorbereiden en inrichten, het eigenlijke weven, het verzorgen van het gereedschap en het zomen, naaien en afwerken) worden in de werkplaats uitgevoerd.

weverij_023

Without a plan and sometimes extensive preparations weaving isn’t possible. In the weaving the past is woven into the present to a product that gets a new task.

All the activities (design, planning, preparation and installing, the weaving itself, looking after the utensils, seaming, sewing and finishing) are executed in the workshop.

weverij_014

Links:

Meer foto’s van de weverij op Flickr/ more photos on Flickr:

Camphill Dorfgemeinschaft Hermannsberg

De weverij/ the weaving workshop:

Met dank aan Rudi Schneider!

Rudi Schneider…Thank you!

ziekenhuis…hospital again……

early view from behind the window

Weer een longontsteking…
Again a pneumonia….

Early view on the neighbors – the RGC

Ik ben nu een week ( sinds 28-10) in het ziekenhuis ( Gelre Apeldoorn) en ben voorlopig nog niet klaar…..
fotograferen kan ik niet laten… nu met de Coolpix P7000

so cute…

Zomaar een impressie

lines,lines,lines

I’m a week in hospital now ( from october 28th) en have to stay some more time…
And of course I take pictures… with the Coolpix P7000

Just an impression….

self-portrait…weird!

I love lines and colors, even in hospital

I like the color!

Shall I call the nurse… or…. 

my daily life

This is what I really want to know: what are they building on top of the RGC?
Dit wil ik echt weten: wat wordt er gebouwd op het dak van het RGC?

en weer naar bed….

Kersen en foto’s..verwenzorg……cherries and photos….

Een telefoontje: Kun je fotograferen op de kersenavond van de verwenzorg? Het is de bedoeling dat er van elke cliënt (die dat wil) een portretfoto wordt gemaakt.
Ik hoef er niet over na te denken.. verwenzorg is zo belangrijk, en… ik weet van te voren dat het een heel gezellige avond zal worden!
En dat werd het ook..
De portretten kan ik hier niet laten zien in verband met de privacy..geloof me maar dat het plezier ervan af straalt.

Wat is verwenzorg?
Stel je voor: je hebt een psychiatrische handicap en bent aangewezen op het leven in een instelling. Voor een lange tijd, misschien wel een leven lang. Elke dag ziet er hetzelfde uit. Slapen, eten, koffie drinken. Je bent zelf niet in staat om eens iets leuks te gaan ondernemen. Geld heb je niet. Veel van de activiteiten die er waren op het
terrein van de instelling zijn er niet meer. Weg bezuinigd.
Maar toch: je bent toch iemand, een mens, die mee wil tellen. En interesses heb je nog steeds. Maar hoe geef je daar vorm aan? Hoe kun je weer een beetje genieten? Want dat wil toch iedereen!
In Apeldoorn, bij GGNet , gaat het om zo’n 200 mensen die langdurig opgenomen zijn.

A phone call: Can you take photos on the cherry-evening of the verwenzorg? Can you take a portrait-photo of each client?
I don’t have to think about it.. verwenzorg is so important … and I know in advance that it will be a very pleasant evening!
And it was!

The portraits I can’t show here due to privacy-reasons .. but believe me that they radiate joy.

Kees Lemke ( Board of GGNet) and Rikie van der Veer (coordinator verwenzorg)

What is verwenzorg?
(It’s difficult to translate. Literally verwennen is pampering. But that’s often used in a negative way. It has something to do with tender loving care. I’d better leave it untranslated here)
Imagine you have a psychiatric disability and are depending on living in an institution. For a long time, perhaps a lifetime. Every day looks the same. Sleeping, eating, drinking coffee. You yourself are not able to do something you like. You don’t have money. Many activities in the institution don’t exist any longer due to economy measures.
But still: you’re a human being, someone who wants to matter. You’ve still interests. But how do you realize them? How can you enjoy life a bit? Isn’t that what everybody wants!
In Apeldoorn,at GGNet, the mental hospital, there are about 200 people hospitalized for a such a long time.

smartlappenkoor – “tearjerkers”choir

Verwenzorg heeft veel vormen:

Een wedstrijd bijwonen van AGOVV, een avondje naar de schouwburg, gaan eten in een restaurant, pannenkoeken bakken en eten op de afdeling…..
alles wat het leven weer een beetje mooier, weer menselijker kan maken!
Het is een vorm van zorg die niet in het pakket zit van de zorgverzekeraar. Het geld en vaak ook de mensen die het uitvoeren komen “van buiten”.
Een aantal mensen van de Deutsche bank die de midgetgolfbanen opknappen en ze samen met cliënten weer in gebruik nemen.
Een orkest dat een concert geeft.
Een groenten- en fruithandelaar die kisten kersen ter beschikking stelt voor het jaarlijkse kersenfeest.
Eigenlijk gaat het over heel gewone dingen.
Gezien worden, genieten, je weer mens voelen!
Humanisering van de zorg bij uitstek!

the midgetgolfcourse in use again

En het leuke is: niet alleen de cliënten genieten, de medewerkers en de mensen “van buiten” genieten net zo hard. Ik in elk geval wel!

Meer lezen: verwenzorg bij GGNet

Iets over de geschiedenis van de verwenzorg

Verwenzorg can take many shapes:
Attending a match of the local football club,
going to the theater,
have dinner in a restaurant,
baking pancakes and eating them at the unit …..
everything that makes life a little nicer, more human again!

zomeravondconcert – summerevening concert

It is a form of care that is not included in the package of the insurer. The money and often the people who perform things are “from outside”:
Bank-employees refurbished the minigolfcourse and put it back into use together with clients.
An orchestra gives a concert.
A fruit and vegetable trader gives boxes of cherries for the annual cherry festival.
Actually it’s about very ordinary things. Being seen, enjoying, feeling human again!
Humanization of care par excellence!
And a nice thing is: it not only benefits the clients, employees and people “from outside” have a lot of fun too.
Anyway, I do!

P.R. is belangrijk voor de verwenzorg. Een artikel in een personeelsblad dat door meer dan 10.000 mensen gelezen wordt is een opsteker!
P.R. is very important. An article in a magazine  that is read by 10,000 people is great!

Deventer ziekenhuis (3) Deventer Hospital (3)

hal

Na mijn intermezzo als patiënt in het ziekenhuis in Apeldoorn ben ik weer terug als fotograaf in het Deventer Ziekenhuis.  Eerlijk gezegd: de foto’s in Deventer waren al genomen voordat ik ziek werd.  Een vergelijking tussen Apeldoorn en Deventer zal ik  maar niet maken. Daarvoor was de situatie te verschillend:)

After my intermezzo as a patient in the Apeldoorn hospital  I’m back as photographer in the Deventer Hospital. In fact: the photos in Deventer were already taken before I fell sick.  I won’t make a comparison between the two hospitals. The situation was too different:)

In dit blog ga ik dieper en hoger het ziekenhuis in.
Eerst het dak op!  Wanneer het mooi weer is een prachtige plaats  voor medewerkers om te lunchen.  Maar ook patiënten maken er gebruik van. Je kunt zelfs met bed en al het dak op gereden worden om te genieten van de buitenlucht en het  uitzicht.

dakterras

In this blog I enter the hospital deeper and higher.
First: to the roof. When the weather is nice it’s a good place for  a lunchbreak. Patients use this place as well. Even in your bed you can be brought to the roof to enjoy the fresh air and the view.

Een belangrijke plaats in een ziekenhuis is het laboratorium.  Een patient ziet vaak alleen de bloedafname-afdeling beneden. De immense werkplaats waar bloed en andere lichaamsstoffen geanalyseerd worden onttrekt zich aan het oog. En toch is dat de plek die een grote rol speelt in de diagnose. Met heel moderne apparatuur wordt daar ontdekt wat er met iemand aan de hand is, of wordt een vermoedelijke diagnose bevestigd.

An important  place in a hospital is the laboratory. A patient often only sees the unit where they take blood samples. The huge workplace where blood and other body substances get analysed  is hidden from view. Yet it is a place that plays a big role in the diagnosis. With the help of very modern equipment one might discover what’s wrong  or  a possible diagnosis can be confirmed.

plafond van het lab / ceiling of the laboratory

Een verpleegafdeling is de meeste mensen meer vertrouwd.

De kleuren zijn warm.  Opvallend is het scherm en toetsenbord dat bij elk bed hangt. Je kunt daar internetten, emailen, radio luisteren, tv kijken én je keuze maken voor het eten.

To most people a  nursing unit is more familiar.
The colors are warm.
Striking  is the screen and keybord next to each bed.  There you can use the internet, emailing, listening to the radio, watching tv and making your choice for dinner.

uitzicht op Schalkhaar vanuit een van de verpleegafdelingen
view on Schalkhaar from one of the nursing units

Een van de revalidatie-ruimtes:
One of the rehabilitation rooms:

revalidatieruimte/ rehabiltation room

Zegt het uiterlijk van een ziekenhuis iets over de kwaliteit van de zorg? Dat is een vraag die ik me stelde in het eerste blog over het Deventer Ziekenhuis.
In mijn gang door het ziekenhuis  raakte ik  onder de indruk van alles waar echt over was nagedacht.  De kleuren, de kunst, de openheid en gastvrijheid.  Al fotograferend kom je makkelijk in gesprek met mensen: patiënten en bezoekers.  Het woord dat daar steeds genoemd werd was “aandacht”.  Gezien worden als mens. Een kopje koffie krijgen op de poli als je moet wachten is dan al heel belangrijk.

En de medische kant? Voor zover je die kunt scheiden van de menselijke kant….

Daarvoor verwijs ik graag naar de Zorgkaart Nederland en de site van het ziekenhuis zelf.

En natuurlijk, overal is wel eens iets…..
En het ziekenhuis heeft heel veel geluk gehad dat ze zo de ruimte hadden om in de breedte te bouwen op de Rielerenk.

In de week dat ik dit schrijf wordt bekend dat de ziekenhuizen van Deventer, Zutphen en Apeldoorn  gaan onderzoeken op welke manier ze meer kunnen gaan samenwerken. Ik ben benieuwd hoe dit gestalte zal krijgen!

in de hal

Is there a relation between the way a hospital is designed and built and the quality of care?
A question I asked myself in my first blog post about the Deventer Hospital.
Going through the hospital I was  impressed by all that has given considerable thought. The colors, the art, the openness, the hospitality.  When photographing it’s easy to get in touch with people: patients and visitors. The word they often mentioned was “attention“. Being  seen as a human being.  Getting a cup of coffee when you have to wait in the outpatients  unit, seems a little thing, but happens to be important.

And the medical side? As far as you can separate that of the human side…..
For that I refer to the “Zorgkaart Nederland” and the website of the hospital.

Sorry, it’s only in Dutch ( but you can use Google translate).

And of course, nothing is perfect….
And the hospital was lucky they had so much room to build on the Rielerenk.

In the week I write this I read in the newspaper  that the hospitals of Deventer, Zutphen and Apeldoorn  are going to investigate in which way they can work  together.  I wonder what that is going to mean  in our region!

in safe (reliable) hands

Dit is mijn laatste blog over het Deventer Ziekenhuis. Ik heb genoten van de gastvrijheid! Meer foto’s van het ziekenhuis op Flickr

De lente komt eraan… Volgende week hoop ik daar iets van te laten zien!

This is my last blog about the Deventer Hospital.  I enjoyed  the hospitality!
More photos of the hospital on Flickr

Spring is coming…… I hope to show you some early spring photos next week!

Intermezzo

Tibi dixit cor meum…
Gaudeamus  zingt, Daan gaat voor en ik zit in pyjama en ochtendjas in een rolstoel.
Auditorium Gelre ziekenhuis Apeldoorn. Tweede zondag van de veertigdagentijd.
Een zondag waarop ik zelf vaak ben voorgegaan. Daan preekt over het offer van Isaak. Een moeilijk verhaal. Ik merk dat ik er theologisch verder over door ga zitten denken en raak de draad kwijt:)   Zelf preekte ik meestal over  het andere verhaal van die zondag: over Petrus die zo gelukkig was met zijn ontmoeting met Elia, Mozes en Jezus dat ie dat moment wel voor altijd vast wilde houden: “laten we drie tenten opslaan”… maar hij moet loslaten, verder gaan..
Ik laat nu ook los.. geen theologie, geen denken over teksten. Ik laat me meenemen door het gregoriaans. Als een stroom waar je zomaar in mag bewegen.

Tibi dixit cor meum…
Gaudeamus is singing, Daan is leading the service and I’m sitting in a wheelchair in PJ’s and duster.
Auditorium Gelre Hospital Apeldoorn. Second Sunday of Lent.
Many times  I’ve lead the service of this Sunday. Daan is preaching about Isaacs sacrifice. A difficult story. I feel that I keep speculating theologically and I get lost of the track:)  I usually preached about the other reading of the Sunday. About Peter being so happy in his meeting with Elia, Moses and Jesus that he would keep that moment for ever. “Let us put up three shelters”… But he has to leave it alone, he has to go on…

Het is me zomaar overkomen die week. Hoge koorts. Van de eerste twee dagen weet ik eigenlijk niks meer. Een ambulance die er naar mijn gevoel eindeloos over doet. En dan niks. Het volgende flard is de vraag van een dokter of ik gereanimeerd wil worden als.. dat activeert blijkbaar iets.. een onderwerp waarover ik zo vaak met cliënten heb gepraat. Ik zeg dat ik er heel anders over denk dan Jan, maar dat ze nu maar moeten doen wat Jan wil. Ja, maar het gaat om jou, zegt de dokter nog. Ik vind het allemaal wel goed en zak weer weg. Zo meegaand ben ik meestal niet….

It just happened to me last week. High fever. I can’t remember the first two days. An ambulance that is, in my opinion, on its way to the hospital for hours. And then: nothing.  A dr’s question if I want to get reanimated in case of…  eventually that question activates something.. a subject I talked a lot about with clients. I say that my opinion is a different one than Jan’s, but that it’s ok when they do what Jan wants. Yes, but it’s about you…the dr said. I agree with everything and nod off. That’s not really me:)

Af en toe aanspreekbaar, maar dan weer helemaal weg. Tussendoor speel ik met mijn telefoon. Achteraf zie ik dat ik zelfs op Facebook heb gezet dat ik koorts had en in het ziekenhuis lag. En vind engelse mailtjes vol typefouten.

From time to time approachable. Then totally gone. In between I play with my cell Phone. I see I mentioned on Facebook  I had a fever and was in hospital. And I find English emails with typingerrors.

Donderdag trekt de mist in mijn hoofd weer op. Het is een longontsteking. Pneumokokken bacterie. Het zegt me nog niet zo veel. Ze zeggen dat ik heel erg ziek ben. Dat zal wel als ik zie wat er aan medicatie, vocht en zuurstof naar binnen wordt gebracht.
Het heeft iets bizars. Ik was mijn fotoreportage-project van het Deventer Ziekenhuis aan het afronden. En nu lig ik opeens bij de concurrent in bed. En vrijdag start mijn Fine Art Nature Photography cursus.

On Thursday the fog in my head lifts. It’s a pneumonia. A bacterial one (streptococcus).
They say I’m very sick. That has to be  true when I see the amount on meds, liquids and oxygen they’re bringing in. It’s kind of bizarre. I was rounding up my photography- project in the Deventer Hospital. And now I’m here, in bed in a “rival “ organization. And on Friday my Fine Art Nature Photography class will start.

Maar het is iets anders wat de tranen doet komen. Na alle ziekte- en ziekenhuistoestanden van de afgelopen twee jaar hoopte ik zo dat het nu de goede kant op zou gaan. En daar leek het ook op. Nogal overmoedig had ik rond nieuwjaar gezegd dat ik in 2012 geen ziekenhuis meer binnen zou gaan, behalve om te fotograferen.  Het was een grapje, maar wel met een beetje serieuze ondertoon.
De verpleging vraagt of ik er met iemand over wil praten.. Tja, daar zijn geestelijk verzorgers voor tenslotte….. Ze bellen Daan, maar die neemt niet op. Achteraf blijkt de telefoon het niet te doen.
De rust van mijn kamer doet me goed. Ik kan mezelf zijn met alles wat er door me heen gaat. ’s Avonds komt er een verpleegkundige nog even praten. “dat hoort er hier op deze afdeling gewoon bij”- en ze vertelt over het cultuurverschil met chirurgie. Het is goed zo. Het is niet anders dan het is.

But it’s something else that makes the tears come up. After all sickness and hospitalsituations  of the last two years I finally hoped it would turn for the better.  And it looked like it.
Overconfidently I said around New Year I would never enter a hospital again in 2012 unless for photographing. It was a joke, but with a serious background.

One of the nurses asks if I would like to talk with someone. Okay, that’s where pastoral counselors are for…..:)  She phones Daan, but he doesn’t answer.  The phone is not working.
The quietness of my room is doing me good. I can be myself with all what ’s in me.  In the evening  a nurse comes for a chat. “We always do that in this unit”, she tells. It’s quite different from the surgery unit.
It’s okay. It’s like it is.

Vrijdagmorgen slaap ik grotendeels, maar ’s middags gaat het al een stuk beter. Mobiliseren! Je bed uit, naar de hal beneden. Wie heeft dat gezegd???  Eerlijk gezegd valt het toch wel een beetje tegen. .. Een (GGNet) collega  die ik tegen kom zegt dat ik beter een rolstoel kan nemen… Tja… maar ik geniet wel van “even eruit” en ga ook nog even langs bij een andere oud-collega die op de afdeling boven mij  ligt. Een ziekenhuis is net een dorp….

I sleep a large part of Friday morning. In the afternoon I’m feeling better. Mobilize! Get out of that bed! Go downstairs! Who ever said that to me??? Honestly spoken it’s a bit dissappointing.  A (GGNet) colleague who I meet says I’d better take a wheelchair… But I’m enjoying being out of my room and I also want to visit a former colleague who is in another unit. A hospital is like a village!

Het weekend lukt het veel beter om wat milder met mezelf om te gaan.  Het is eigenlijk best lekker in bed en voor een ommetje is er wel een rolstoel.  Jan heeft een tablet voor me gekocht. We krijgen ‘m niet aan de praat. Neem maar weer mee – dat is leuk voor straks thuis.  De rust is goed. De mensen die langs komen.  Douchen en je haar wassen. Wat kunnen kleine dingen belangrijk zijn.

Maandag mag ik van de zuurstof af en als dat goed gaat: dinsdag weer naar huis.
Het gaat goed. En natuurlijk neem ik een uurtje om mijn kamer te fotograferen…

Je weet het hè. Je hebt een forse klap gehad en je herstel zal nog best een tijd duren. …
Ja, ik weet het. Echt. En ik neem de tijd. Ik heb de tijd…..

Met dank aan de medewerkers van afd 5B, Daan, Annemarie en de zangers van Gaudeamus.

In the weekend it’s getting better being mild to myself. I enjoy my bed and if I want to make a walk there’s a wheelchair.  Jan bought me a tablet. We can’t get it working. Doesn’t mind. Will be fun when I’m at home again. The rest is good. The people visiting. Taking a shower and washing your hair. Little things – so important.

On Monday they will disconnect the oxygen. And if that turns out all right, I can  go home on Tuesday. It turns out okay. And of course, I take some time to shoot my room.

You know…  you’ve really  been sick. Your recovery will take time….
Yep. I know. Really. I take the time. I have the time.

Thanks to the people of unit 5B, Daan, Annemarie and the singers of Gaudeaumus.

Ideeën gevraagd….. Ideas required!

De afgelopen tijd heb ik verschillende keren aandacht besteed aan het Deventer Ziekenhuis.

een beeld van de Rielerenk, de enk waarop het ziekenhuis is gebouwd

beelden van de architectuur aan de buitenkant

beelden van de architectuur binnen, voornamelijk in de wachtruimten bij de poliklinieken

A.s. donderdag ga ik weer fotograferen in het ziekenhuis.  Wat zou jij willen zien in mijn volgende blog?

 

Nog een vraag, los daarvan:

Bij het maken van mijn blog  speelden  op de achtergrond ideeën en vragen als:

Is er een relatie tussen de kwaliteit  van de zorg en de vormgeving van een gebouw?

Hoe draagt de vormgeving  bij aan humanisering van de gezondheidszorg?

Helpt een omgeving in het omgaan met pijn, lijden, dood?

Ik realiseer me dat het “grote” vragen zijn, ingegeven door mijn achtergrond als theoloog/ geestelijk verzorger.  In de afgelopen jaren zijn het ook vragen geworden die ik me als patiënt stelde. Weer een ander perspectief!

Ik zou het fijn vinden om reacties/ervaringen te horen op de vragen. Gewoon je idee, ervaring als patiënt , als bezoeker of als medewerker.. …  en ik realiseer me dat niet iedereen theoloog is 🙂 

Reacties kun je kwijt onder deze tekst. Je kunt me ook via de contactpagina een reactie sturen. Die reactie komt direct in mijn mailbox en is niet te zien voor anderen.

Alvast bedankt!

Edith

In the past months  I made several blogposts about the Deventer Hospital:

About the Rielerenk: the surroundings
About the architecture from outside
About the architecture inside,  mainly focused on the waitingrooms at the outpatients units

Next Thursday I will be photographing again in the hospital. What would you like to see in my next blog?

Another question, apart from that:

On the background of these posts were ideas and questions:

Is there a relationship between the quality of care and the environment?

How does the environment contribute to humanization of health care?

Does an evironment help in coping with pain, suffering and death?

I realize these are “big”questions, dictated by my background as a theologian/ health chaplain. In the past years they became also questions for me as a patient. A different perspective!

I would be happy to read about your ideas, experiences.. Just your experience as a patient, a visitor or a health care worker…  And I realize not everybody is a theologian:)

You can comment under this post. If you want you can send me an email at the contact page. This email will come directly in my inbox and can’t be read by others.

Thanks in advance!

Edith

Deventer Ziekenhuis ( 2) Deventer Hospital (2)

Het is in de jaren 60. Mijn moeder ligt in het ziekenhuis en ik ga op bezoek.  Donkere gangen, een geur van lysol. Vooral die geur is me nog lang bij gebleven.  Onaangenaam, angstwekkend.  Een ziekenhuis moet wel een heel nare plaats zijn.
In de loop der jaren verdween die lysol-lucht uit ziekenhuizen.  De donkere gangen werden lichter. Oude gebouwen werden aangepast aan de eisen van de tijd. Maar  vaak bleven het strikt functionele gebouwen, zonder veel kraak of smaak.

It’s in the sixties. My mother is hospitalized and I go visiting her. Dark corridors, a smell of lysol. Especially that smell sticked in my memory. Unpleasant, scary. A hospital had to be an awful place.
Through the years  the lysol-smell disappeared out of hospitals. Dark corridors got lighter. Old buildings  were adapted to modern times. But often they stayed strictly functional, a bit tasteless.

Ziekenhuizen die in de laatste jaren gebouwd zijn, zijn anders.
Is het een gevolg van een ander denken in de gezondheidszorg?
Meer patient-gericht?
Meer holistisch: er is meer belangrijk dan het puur medisch technische? Terwijl ook juist die medisch-technische aspecten zich enorm ontwikkeld hebben.
Speelt marktwerking ook hierin een rol? Je moet immers concurreren met ziekenhuizen inde buurt.

Hospitals that have been  built more recently are different.
Is it the consequence of another way of thinking in health care?
More patient-centered?
More holistic: there’s more than the purely medical-technical things? And in the mean time the medical-technical aspect  is improving in an enormous way.
Do market forces play a role? You have to compete with other hospitals and clinics.

hal Deventer Ziekenhuis

Een van de mooiste ziekenhuizen in mijn regio vind ik het Deventer Ziekenhuis.  Al eerder liet ik foto’s zien van de buitenkant. http://wp.me/p1LLhQ-6z  Nu volgen foto’s van de binnenkant.
Wanneer je het ziekenhuis binnenkomt ademt het ruimte en rust.  Daglicht valt naar binnen en mengt zich met het licht en de kleuren binnen.

One of the most beautiful hospitals in my region is the Deventer Hospital.  I showed you some photos taken on the outside.http://wp.me/p1LLhQ-6z Now I have photo’s from the inside.
When you enter the hospital there’s an atmosphere of  room and rest. Daylight is coming in and mixes with the lights and the colors inside.

Kleuren verschillen per afdeling.  Waar je maar even hoeft te verblijven , bij voorbeeld op de SEH, zijn de kleuren koel. Naarmate je op afdelingen komt waar je als patient langer en vaker moet zijn, worden de kleuren warmer.

Different units have different colors. A unit where you just stay for a while, like  the ER, has a cool color.  When you have to go to a unit where you have to come more often and stay longer, the colors are warmer.

Wachtruimten verschillen in materiaal.  En elke wachtruimte heeft een eigen kunstwerk.

Waiting rooms differ in materials. And every waiting room has its own art object.

De inrichting doet vriendelijk aan. Je bent welkom. Jij, als patient bent belangrijk.
En ook medewerkers vinden het een mooi  ziekenhuis om te werken.
Dat moet de kwaliteit van de zorg wel ten goede komen.

waiting room internal diseases - children's home...

The interior is friendly. You’re welcome. You, patient, are important.
And people who work there also like the beautiful place.
I think it’s really helpful in increasing the quality of care.

op de kinderafdeling - at the children's unit

En toch: een ziekenhuis blijft een plek  waar pijn, lijden en dood aan de orde van de dag zijn.
Helpt  een omgeving om hier mee om te gaan?

Ik ben benieuwd naar jullie reacties hierop!! ( zie comment/ geef een reactie)

Stiltecentrum - Meditation Center - donated by the medical staff

But: a hospital continues to be a place where pain, suffering and death  are daily matters.
Does an environment help  coping ?

I wonder what your thoughts are! ( see comment/geef een reactie)

Meer foto’s van het ziekenhuis op Flickr:
More photos of the hospital on Flickr:
 http://flic.kr/s/aHsjxS6Pe2

website Deventer Ziekenhuis: www.dz.nl

architecten van het ziekenhuis: de Jong Gortemaker Algra: www.djga.nl

Met dank aan Rob van Putten van het Communicatiebureau!
A thank you to Rob van  Putten of the Communication Department!

Psychiatrie en poezie Mental Health and poetry Rielerenk Deventer

Psychiatrisch Centrum de Rielerenk, onderdeel van Dimence, ligt naast het Deventer Ziekenhuis.
Het is ontworpen door dezelfde architecten, deJongGortemaker Algra. Zie mijn post van 2 weken geleden: http://wp.me/p1LLhQ-6z
Toch ademt het een andere sfeer. Het is kleinschaliger en heeft repeterende strakke lijnen.
Voor mij wordt de sfeer  vooral bepaald door gedichten en uitspraken van cliënten die een prominente plek in het gebouw innemen.

Deze teksten laat ik daarom graag voor zich zelf spreken!

Mental Health Center de Rielerenk, part of Dimence, is situated aside of the Deventer Hospital.
It is developed by the same architects, deJongGortemakerAlgra. See my post: http://wp.me/p1LLhQ-6z

At the same time the atmosphere is different. It is smaller and has straight repeating lines.
For me the atmosphere is set by  poems and quotes of patients. They  are key elements in the building.
That’s why I want to let speak the words for themselves!
It’s not easy to translate poetry into a foreign language. The beauty of a language gets lost. I hope the meaning  of the words still exists…

restaurant Rielerenk

Mijn moeder is een maandagmoeder
soms werkt haar machine niet
Ik kan het zien als de dag begint,
met wat bestaat, maar je niet ziet.

Haar ogen kijken stil naar binnen
de was zal drogen in de wind.
Een tijd die even duren kan
omdat een regenbui begint.

Zo kan ze dan weer prachtig zingen
in een taal, die ze niet verstaat.
Dan wiegt ze even met haar heupen
voor ze verder met het strijken gaat.

Mijn moeder is een maandagmoeder
ze wisselt net als elk seizoen
soms vallen de blaadjes van de bomen
ook is het blad vaak fris en groen.

Cora Duin.

( gedicht op het pad naar de ingang)

in het restaurant

My mother is a Monday-mother
sometimes her machine doesn’t work.
I can see it when the day starts
with what exists, but  you do not see.

Her eyes are looking evenly  inwards
the laundry will dry in the wind.
A time that could last a while
because it begins to rain.

At times she can sing wonderfully
in a language she doesn’t  understand.
Then she is swaying her hips
before she continues the ironing.

My mother is a Monday-mother
she changes around just like every season
sometimes the leaves fall off the trees
sometimes the leaf is fresh and green.

(poem on the path to the entrance)

Vraag
Wat zou toch
de juiste
volgorde
zijn
van alle
woorden
die ik ken

Pieter Manneke

Question
What would be
the right
sequence
of all
the words
I know

Sometimes I suffer
a bit from
megolamania
and I sin
More than once
All the other
hours of the day
as kindly as possible

Without a goal you can’t get lost.

Nog  meer foto’s van de Rielerenk:
More photos of the Rielerenk:
http://flic.kr/s/aHsjybi2AF

Met dank aan Jucetta Klasema, teamleider van de afdeling PMU, die bemiddelde zodat ik  binnen mocht fotograferen.
Thanks to Jucetta Klasema, teammanager of PMU, who made it possible that I could photograph inside.

Deventer Ziekenhuis

Deventer Ziekenhuis - vanaf de Rielerenk

Is het belangrijk hoe een ziekenhuis eruit ziet?
Heeft het iets te maken met de kwaliteit van de zorg?

Is it important what a hospital looks like?
Is there any relationship with the quality of care?

Deventer Ziekenhuis voorkant front

In mijn eerdere blog over humanisering van de zorg (http://wp.me/p1LLhQ-37) schreef ik dat een mooie omgeving ook helpt om beter te worden. Het draagt er in elk geval aan bij dat mensen, medewerkers, patiënten, bezoekers zich prettiger voelen. En zou dat geen effect hebben op de kwaliteit van de zorg?

In my blog post about Humanization of Health Care (http://wp.me/p1LLhQ-37) I wrote: Most photos are taken because of the architectual value of  hospitals. An important value when it comes to humanization. A nice environment makes people happier, healthier.

Anyway, it helps people, workers, patients, visitors, to feel more comfortable. And wouldn’t that work on the quality of Health Care?

Het Deventer Ziekenhuis is geopend in oktober 2008.
Het is ontworpen door Architectenbureau de Jong Gortemaker Algra.
Het is een voorbeeld van duurzaam bouwen. In de materiaalkeuze, maar vooral in de manier waarop met energie wordt omgegaan.  ’s Zomers wordt warmte in de grond van de Rielerenk opgeslagen om die ’s winters weer te gebruiken. Onbenutte kou uit de winter is er voor verkoeling in de zomer. Er wordt zo 40 % minder energie verbruikt.

The  Deventer Hospital opened in October 2008.
It is designed by the architect’s firm de Jong Gortemaker Algra.
It is an example of sustainable building. In the choice of materials, but in particular in the way energy is used. In summer  warmth is stored in the ground of the Rielerenk to use it again in winter. Unused cold from winter  will be there to cool down in summer. The energy consumption is about 60% of the  usual level.

De foto’s zijn van de buitenkant van het ziekenhuis.  Van binnen doet het ziekenhuis vriendelijk en warm aan. De grote hal is als een dorp met winkeltjes.
Ook hier is duurzaamheid belangrijk. De ruimtes zijn flexibel in te richten, afhankelijk van ontwikkelingen in het ziekenhuis.
Als ik de kans krijg ( maar daar moet je toestemming voor hebben) komt er nog eens een blog over de binnenkant.

ingang entrance

The photos are from the outside of the hospital. Inside the hospital looks friendly and warm. The big hall is like a village with shops.
Sustainability is important here too.  The interior is flexible. Depending on the developments in the hospital the rooms can be arranged.
Whenever I get the chance ( one needs permission to photograph inside) there’ll be a blog post about the interior.

Meer foto’s op Flickr/ More photos on Flickr:  http://flic.kr/s/aHsjxS6Pe2

Voor wie geïnteresseerd is in de  duurzame bouw van het ziekenhuis:

http://www.dgmr.nl/uploads/media/DZ_duurzaam_beslissen.pdf

http://www.duurzaamgebouwd.nl/20090709-deventer-ziekenhuis-de-jong-gortemaker-algra