Intermezzo

Tibi dixit cor meum…
Gaudeamus  zingt, Daan gaat voor en ik zit in pyjama en ochtendjas in een rolstoel.
Auditorium Gelre ziekenhuis Apeldoorn. Tweede zondag van de veertigdagentijd.
Een zondag waarop ik zelf vaak ben voorgegaan. Daan preekt over het offer van Isaak. Een moeilijk verhaal. Ik merk dat ik er theologisch verder over door ga zitten denken en raak de draad kwijt:)   Zelf preekte ik meestal over  het andere verhaal van die zondag: over Petrus die zo gelukkig was met zijn ontmoeting met Elia, Mozes en Jezus dat ie dat moment wel voor altijd vast wilde houden: “laten we drie tenten opslaan”… maar hij moet loslaten, verder gaan..
Ik laat nu ook los.. geen theologie, geen denken over teksten. Ik laat me meenemen door het gregoriaans. Als een stroom waar je zomaar in mag bewegen.

Tibi dixit cor meum…
Gaudeamus is singing, Daan is leading the service and I’m sitting in a wheelchair in PJ’s and duster.
Auditorium Gelre Hospital Apeldoorn. Second Sunday of Lent.
Many times  I’ve lead the service of this Sunday. Daan is preaching about Isaacs sacrifice. A difficult story. I feel that I keep speculating theologically and I get lost of the track:)  I usually preached about the other reading of the Sunday. About Peter being so happy in his meeting with Elia, Moses and Jesus that he would keep that moment for ever. “Let us put up three shelters”… But he has to leave it alone, he has to go on…

Het is me zomaar overkomen die week. Hoge koorts. Van de eerste twee dagen weet ik eigenlijk niks meer. Een ambulance die er naar mijn gevoel eindeloos over doet. En dan niks. Het volgende flard is de vraag van een dokter of ik gereanimeerd wil worden als.. dat activeert blijkbaar iets.. een onderwerp waarover ik zo vaak met cliënten heb gepraat. Ik zeg dat ik er heel anders over denk dan Jan, maar dat ze nu maar moeten doen wat Jan wil. Ja, maar het gaat om jou, zegt de dokter nog. Ik vind het allemaal wel goed en zak weer weg. Zo meegaand ben ik meestal niet….

It just happened to me last week. High fever. I can’t remember the first two days. An ambulance that is, in my opinion, on its way to the hospital for hours. And then: nothing.  A dr’s question if I want to get reanimated in case of…  eventually that question activates something.. a subject I talked a lot about with clients. I say that my opinion is a different one than Jan’s, but that it’s ok when they do what Jan wants. Yes, but it’s about you…the dr said. I agree with everything and nod off. That’s not really me:)

Af en toe aanspreekbaar, maar dan weer helemaal weg. Tussendoor speel ik met mijn telefoon. Achteraf zie ik dat ik zelfs op Facebook heb gezet dat ik koorts had en in het ziekenhuis lag. En vind engelse mailtjes vol typefouten.

From time to time approachable. Then totally gone. In between I play with my cell Phone. I see I mentioned on Facebook  I had a fever and was in hospital. And I find English emails with typingerrors.

Donderdag trekt de mist in mijn hoofd weer op. Het is een longontsteking. Pneumokokken bacterie. Het zegt me nog niet zo veel. Ze zeggen dat ik heel erg ziek ben. Dat zal wel als ik zie wat er aan medicatie, vocht en zuurstof naar binnen wordt gebracht.
Het heeft iets bizars. Ik was mijn fotoreportage-project van het Deventer Ziekenhuis aan het afronden. En nu lig ik opeens bij de concurrent in bed. En vrijdag start mijn Fine Art Nature Photography cursus.

On Thursday the fog in my head lifts. It’s a pneumonia. A bacterial one (streptococcus).
They say I’m very sick. That has to be  true when I see the amount on meds, liquids and oxygen they’re bringing in. It’s kind of bizarre. I was rounding up my photography- project in the Deventer Hospital. And now I’m here, in bed in a “rival “ organization. And on Friday my Fine Art Nature Photography class will start.

Maar het is iets anders wat de tranen doet komen. Na alle ziekte- en ziekenhuistoestanden van de afgelopen twee jaar hoopte ik zo dat het nu de goede kant op zou gaan. En daar leek het ook op. Nogal overmoedig had ik rond nieuwjaar gezegd dat ik in 2012 geen ziekenhuis meer binnen zou gaan, behalve om te fotograferen.  Het was een grapje, maar wel met een beetje serieuze ondertoon.
De verpleging vraagt of ik er met iemand over wil praten.. Tja, daar zijn geestelijk verzorgers voor tenslotte….. Ze bellen Daan, maar die neemt niet op. Achteraf blijkt de telefoon het niet te doen.
De rust van mijn kamer doet me goed. Ik kan mezelf zijn met alles wat er door me heen gaat. ’s Avonds komt er een verpleegkundige nog even praten. “dat hoort er hier op deze afdeling gewoon bij”- en ze vertelt over het cultuurverschil met chirurgie. Het is goed zo. Het is niet anders dan het is.

But it’s something else that makes the tears come up. After all sickness and hospitalsituations  of the last two years I finally hoped it would turn for the better.  And it looked like it.
Overconfidently I said around New Year I would never enter a hospital again in 2012 unless for photographing. It was a joke, but with a serious background.

One of the nurses asks if I would like to talk with someone. Okay, that’s where pastoral counselors are for…..:)  She phones Daan, but he doesn’t answer.  The phone is not working.
The quietness of my room is doing me good. I can be myself with all what ’s in me.  In the evening  a nurse comes for a chat. “We always do that in this unit”, she tells. It’s quite different from the surgery unit.
It’s okay. It’s like it is.

Vrijdagmorgen slaap ik grotendeels, maar ’s middags gaat het al een stuk beter. Mobiliseren! Je bed uit, naar de hal beneden. Wie heeft dat gezegd???  Eerlijk gezegd valt het toch wel een beetje tegen. .. Een (GGNet) collega  die ik tegen kom zegt dat ik beter een rolstoel kan nemen… Tja… maar ik geniet wel van “even eruit” en ga ook nog even langs bij een andere oud-collega die op de afdeling boven mij  ligt. Een ziekenhuis is net een dorp….

I sleep a large part of Friday morning. In the afternoon I’m feeling better. Mobilize! Get out of that bed! Go downstairs! Who ever said that to me??? Honestly spoken it’s a bit dissappointing.  A (GGNet) colleague who I meet says I’d better take a wheelchair… But I’m enjoying being out of my room and I also want to visit a former colleague who is in another unit. A hospital is like a village!

Het weekend lukt het veel beter om wat milder met mezelf om te gaan.  Het is eigenlijk best lekker in bed en voor een ommetje is er wel een rolstoel.  Jan heeft een tablet voor me gekocht. We krijgen ‘m niet aan de praat. Neem maar weer mee – dat is leuk voor straks thuis.  De rust is goed. De mensen die langs komen.  Douchen en je haar wassen. Wat kunnen kleine dingen belangrijk zijn.

Maandag mag ik van de zuurstof af en als dat goed gaat: dinsdag weer naar huis.
Het gaat goed. En natuurlijk neem ik een uurtje om mijn kamer te fotograferen…

Je weet het hè. Je hebt een forse klap gehad en je herstel zal nog best een tijd duren. …
Ja, ik weet het. Echt. En ik neem de tijd. Ik heb de tijd…..

Met dank aan de medewerkers van afd 5B, Daan, Annemarie en de zangers van Gaudeamus.

In the weekend it’s getting better being mild to myself. I enjoy my bed and if I want to make a walk there’s a wheelchair.  Jan bought me a tablet. We can’t get it working. Doesn’t mind. Will be fun when I’m at home again. The rest is good. The people visiting. Taking a shower and washing your hair. Little things – so important.

On Monday they will disconnect the oxygen. And if that turns out all right, I can  go home on Tuesday. It turns out okay. And of course, I take some time to shoot my room.

You know…  you’ve really  been sick. Your recovery will take time….
Yep. I know. Really. I take the time. I have the time.

Thanks to the people of unit 5B, Daan, Annemarie and the singers of Gaudeaumus.

Advertenties

8 thoughts on “Intermezzo

  1. I’m not just saying this— what a great set of story telling images! And that shot looking up at the red button thingy/monitors was absolutely INSPIRED!!! Wonderful photojournalistic essay!!!

    !!!! Yes this deserves lots of exclamation points.

    🙂

    • Ha ha, you can see what I’m able to whilst doing nothing….:)
      Thanks for your comment!
      And for your support last week! Sometimes a 6705 km’s/ 4165 miles distance is just zero:)

  2. Waarom moet die bacterie nou jou weer pakken ? Die “typingerrors” vond je natuurlijk heel erg ! Mobiliseer maar rustig aan Toch nog weer een mooie reportage gemaakt. Ik zou Jan en jou nog bezoeken en hoor graag wanneer je daarvoor voldoende bent opgeknapt. Groetjes,
    Joep

  3. Hallo Edith,

    Na het gesprek van gisteren lees ik in je weblog wel heel duidelijk hoe die bacterie (en) je te pakken hebben gehad. Sterkte met het opknappen.
    Hartelijke groeten ook aan Jan.
    Cor

  4. Goed verteld wat er allemaal gaande was. Wel heftig. Nu je weer thuis bent twijfelde ik over een plant-aardige verrassing, maar weet ook, dat sommige ziekenhuizen zulke verrassingen liever niet zien. Bacterie-gevaar!!! Heb wel een ander plannetje, je hoort van mij.
    Liefs van je mam

Geef een reactie / Comment

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s