Reader Appreciation Award from Shelly

Posted on 5 juni 2012 by edith klinkhamer

Shelly nomineerde mijn blog voor de Reader Appreciation Award.
En daar ben ik blij mee. Ze schrijft daarover op haar blog: a friend from the Netherlands who takes beautiful photos which make me want to go visit. She helps me to see the world around me in a different way.
Ik lees haar blog onbeingmindful al een maand of negen. Ze schrijft over haar dagelijks leven, haar omgaan met haar bipolaire stoornis, het weer oppakken van haar studie om zelf therapeut te worden. Ze heeft het talent om te verwoorden wat ze meemaakt en daar diepgang aan te geven.

Shelly nominated my blog for the Reader Appreciation Award. She writes about it: a friend from the Netherlands who takes beautiful photos which make me want to go visit. She helps me to see the world around me in a different way.
I read her blog onbeingmindful for about nine months. She writes about her daily life, her coping with bipolar II, her going back to grad school again to become a therapist herself. She has the gift to give words to what she’s been through, and to give depth to it.

There are some “rules” when you receive this award:

Include the award logo somewhere in your blog
Answer 10 questions below, for fun if you want to. I won’t do it… it’ll make this blog too long.
Nominate 10 to 12 blogs you enjoy. Or you pick the number.
Pay the love forward: Provide your nominee’s link in your post and comment on their blog to let them know they’ve been included and invited to participate.
Pay the love back with gratitude and a link to the blogger(s) who nominated you.

Vertaald:
Neem het award logo ergens op in je blog
Beantwoord 10 vragen voor de lol, als je wilt… doe ik niet. mijn blog is zo al lang genoeg….
Nomineer 10 tot 12 blogs. Of het aantal dat je wilt.
Neem de link naar het blog van je genomineerde op in je post en laat hem of haar op hun blog weten dat ze genomineerd zijn en uitgenodigd om mee te doen.
Link naar de bloggers die je hebben genomineerd.

Bijna een jaar geleden, in augustus 2011, begon ik met dit blog. Elke week een post over iets dat ik had gezien, waar ik over na had gedacht, wat ik wilde delen in foto’s en gedachten. Twintig mensen hebben een abonnement, 81 kunnen het volgen via Facebook. Daarnaast zijn er veel mensen die via een zoekmachine op mijn blog terecht komen. Deventer Ziekenhuis en Dimence scoren daarbij hoog. En mijn eigen naam:) Een nieuwe stroom van bezoekers kwam vanaf oktober via Postcrossing. De reacties van die bezoekers vind ik dan een paar weken later op een ansichtkaart! Zo zijn er bezoekers uit 35 landen. Nederland en de Verenigde Staten gaan aan top. België, Duitsland, Rusland en Polen volgen daarna. Ook Finland, Oekraine, China, Korea, Oostenrijk, Taiwan, Canada, Wit-Rusland, Engeland, Spanje, Italië, Frankrijk, Japan, Turkije, Hongkong, Australië, Zweden en Tsjechië staan meer dan een keer op de lijst…

Almost a year ago, in August 2011, I started blogging. Every week a post about something I saw, something I thought about, and wanted to share in photos and thoughts. Twenty people have subscribed, 81 can follow the blog through Facebook. Apart from them there are a lot people who find my blog by a search engine. Deventer Hospital and Dimence are popular search terms. And my own name:)
A new stream of visitors came by Postcrossing. Their comments I find a few weeks later on a postcard!
Visitors come from several countries: from the Netherlands and the USA the most. On a short distance Belgium, Germany, Russia and Poland. Finland, Ukraine, China, Korea, Austria, Taiwan, Canada, Belarus, the UK, Spain, Italy, France, Japan, Turkey, Hongkong, Australia, Sweden and the Chez Republic are more than once in the statistics.

Hangzhou, photo made by a postcrosser from China

Bloggen opende een nieuwe wereld!
En niet alleen mijn eigen blog. Ook de blogs van anderen.

Blogging opens a new world!
And not only my own blog. Also the blogs of other people.

Mijn nominaties voor de Reader Appreciation Award:
My nominations:

White Bouqet © Barb Kellogg

A flick of light, adventures in photography by Barb Kellogg.
I follow her for three years now, I think. Barb’s photos are really inspiring. She writes: “A flick of light is all I need to capture a moment. It’s here that I share some of those moments with you!” Barb is one of the people who inspired me to start my own blog!

Ik volg haar nu ongeveer drie jaar . Barb’s foto’s zijn inspirerend! Zij is ook een van de mensen die me heeft geinspireerd om zelf aan een blog te beginnen.

Kaart die ik van Susu kreeg via Postcrossing

Susu’s postcards: Susu woont in Ontario, Canada en is lid van Postcrossing.
Op haar blog laat ze zien welke kaarten ze heeft ontvangen en vertelt daar iets bij.
Susu’s living in Ontario, Canada. She’s a member of Postcrossing. On her blog she shows the postcards she received and tells something interesting about them.
She says her blog is “a place to show and share the pieces of happiness that come into my mailbox”.

Silent-Snail, Germany

Silent Snail: Blog by a Vietnamese young woman. She’s studying children’s literature and linguistics in Germany and makes amazing drawings.
Blog van een jonge Vietnamese vrouw die in Duitsland kinderliteratuur en taalkunde studeert. Ze maakt prachtige tekeningen.

Een frisse blik in Zandvoort : een weekend Miksang / Seeing fresh in Zandvoort: a weekend Miksang

Posted on 30 mei 2012 by edith klinkhamer

kleur- color

Fotografie is voor mij vooral zien.
Een nieuwe manier van kijken.
Onbevangen de wereld om me heen op me af laten komen
met aandacht voor de dingen zoals ze zijn,
kleuren, vormen, patronen.
Onbevangen – en tegelijkertijd kan ik niet anders dan mijn wereld laten zien.
Wat ik zie, wat me raakt, wat me boeit.
Een foto is ook een reflectie van mezelf!

Above all photography for me is seeing.
A new way of looking.
With an open mind to the world around me.
Paying attention to things as they are.
Open-minded, and at the same time I can only show you my world:
what I see, what moves me, what fascinates me.
A photo is a reflection of myself!

kleur – color

Deze woorden schreef ik in augustus 2011, toen ik dit blog begon.
Wie mij kent zal niet verbaasd zijn dat ik daarbij de verbinding maak met meditatie.
Fotograferen is een vorm van mediteren.

These words I wrote in August 2011, when I started this blog.
People who know me will not be surprised I make a connection to meditation.
Photography is a form of meditation.

kleur – color

Het afgelopen jaar ontdekte ik dat er contemplatieve fotografie bestaat: Miksang, dat in het Tibetaans “goed oog” betekent.
En dat er cursussen Miksang gegeven worden. Tijd om me in te schrijven voor een introductieweekend!

In the past year I found out that there’s something like contemplative photography: Miksang, a Tibetan word that translates as “good eye”. And I read about Miksang classes: time to sign up for an introduction weekend!

kleur – color

Zandvoort, het weekend van Pinksteren. Zon, wind, zee, strand en Miksang.
We zijn met zijn negenen. Een boeiende groep.
Helen neemt ons mee in de Miksang – principes.
Een open geest, zonder benoemen,oordelen, associaties.
We doen oefeningen, op een pleintje in de zon.
We gaan met de camera Zandvoort in.

De eerste dag staat “kleur”centraal.
Ga op weg en laat je stoppen door iets wat je ziet.
En dan niet meteen je toestel pakken en afdrukken.
Eerst kijken: wat heeft je gestopt? Wat hoort daarbij en wat niet?
Dan je camera pakken en afdrukken.

’s Middags bekijken en bespreken we elkaars foto’s.
Het is nog niet zo eenvoudig. Vooral het heel precies kijken. Op mijn foto’s is nog al eens wat te zien wat er eigenlijk niet bij hoort….
’s Avonds maak ik nog een wandeling door Zandvoort. Zonder camera. En ik zie kleur en kleur en kleur….

kleur – color

Zandvoort, the Pentecost weekend. Sun, wind, sea, beach and Miksang.
We are nine of us. A fascinating group.
Helen guides us through the Miksang principles.
An open mind, without concepts, labels and associations.
We practice, on a little square, in the sun.
We take our camera’s and go into Zandvoort.

The first day the theme is color.
Go and let you be stopped by something you see.
Don’t take your camera directly.
Look further: what stopped you? What’s included and what’s not?
Raise your camera and release the shutter.

In the afternoon we look at each other’s photo’s and discuss them.
It isn’t that easy… I made several photos with too much on it, things that are not included..
In the evening I make a little walk through Zandvoort.
Without camera.
And I see color, and color, and color….

patroon – pattern

Dag twee: patronen

patroon – pattern

The second day: patterns.

patroon – pattern

Dag drie: textuur.
Het wordt gemakkelijker. Je hoeft er niet naar te zoeken. Zelfs als ik het even niet kan laten om wat anders te doen – een aantal architectuurfoto’s maken van de nieuwe bibliotheek – komt de textuur als vanzelf op me af.

textuur – texture

The third day: texture….

It’s getting easier. You don’t have to look for texture…Even when I can’t resist the temptation to do “something else” – taking architectural pics of the new library- texture is coming to me..

textuur – texture

Miksang gaat niet over mooie foto’s maken.
Het gaat om weergeven wat je werkelijk ziet.
En wat kan er mooier zijn dan dat?

Miksang is not about taking beautiful photos.
It’s about expressing what you really see.
Isn’t there anything that can be more beautiful?

Meer foto’s op Flickr/ More photos on Flickr

Meer lezen over Miksang/ Read more about Miksang:
Miksang, de nederlandse website van Helen Vink ( also in English)
Miksang, the American website

Bevrijdingsdag Day of Liberation

Posted on 4 mei 2012 by edith klinkhamer

Bevrijdingsdag

5 mei
we vieren de bevrijding van 5 mei 1945
we vieren vrijheid
we hopen op een wereld
” waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.”

Day of liberation
May 5th
we celebrate the liberation of May 5th 1945
we celebrate freedom
we hope for a world
“where people bear their names with honour,
where justice reigns and peace is born.”

bevrijdingsfeest / festival of liberation Beekbergen ( Apeldoorn) 2010

Het carillon

Ik zag de mensen in de straten,
hun armoe en hun grauw gezicht, –
toen streek er over de gelaten
een luisteren, een vleug van licht.

Want boven in de klokketoren
na ’t donker–bronzen urenslaan
ving, over heel de stad te horen,
de beiaardier te spelen aan.

Valerius : – een statig zingen
waarin de zware klok bewoog,
doorstrooid van lichter sprankelingen,
‘Wij slaan het oog tot U omhoog.’

En één tussen de naamloos velen,
gedrongen aan de huizenkant
stond ik te luist’ren naar dit spelen
dat zong van mijn geschonden land.

Dit sprakeloze samenkomen
en Hollands licht over de stad –
Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

Oorlogsjaar 1941

Ida Gerhardt (1905 – 1997)

bevrijdingsfeest / liberationfestival Beekbergen 2010

The Carillon

I saw the people in the streets,
a poor and plodding, grey–faced sight –
but then a sudden listening
brushed over them, a hint of light.

From in the tower, where a dark
bronze bell had tolled the time of day,
the city filled with floating sounds
the carillonneur began to play.

Valerius – the heavy bell
sang out with solemn majesty
while brighter notes were sprinkled through:
‘We lift our eyes, O Lord, to Thee.’

And one among the nameless many,
I pressed against a house to stand
and listen to this carillon
that sang of my deep–wounded land.

This speechless gathering, the city,
the light of Holland spread above –
I never felt our loss so keenly,
or with such bitter, bitter love.

Anno Belli 1941

Translation: © Myra Scholz, 2011

Lied aan het licht

Licht dat ons aanstoot in de morgen,
voortijdig licht waarin wij staan
koud, een voor een, en ongeborgen,
licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen
zo zwaar en droevig als wij zijn
niet uit elkaars genade vallen
en doelloos en onvindbaar zijn.

Licht, van mijn stad de stedehouder,
aanhoudend licht dat overwint.
Vaderlijk licht, steevaste schouder,
draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of
ergens al de wereld daagt
waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.

Tekst: Huub Oosterhuis

Song of light

Light, gently touching in the morning,
untimely light in which we stand,
cold, each alone and without shelter,
light, cover me, your fire command.
Keep me from falling, may we never,
so sad and heavy as we are,
fall out of grace with one another,
aimless and lost for evermore.

Light, of my city guard and ruler,
light that prevails and shall endure.
Dear caring light and steadfast shoulder,
bear me, your watching child secure.
Light, child in me, see through my eyes if
somewhere, somehow, the world may dawn
where people bear their names with honour,
where justice reigns and peace is born.

Translation:Tony Barr and Antoine Oomen

ereveld / field of honour Loenen (Apeldoorn)

Monument “het Apeldoornsche Bosch”

Posted on 13 april 2012 by edith klinkhamer

“My name is Janene . I live in Florida. I volunteer at the Florida Holocaust museum in my free time. I am looking for cards of Auschwitz-Birkenau or anything to do with holocaust history i.e. Museums, monuments..”

Al eerder heb ik verteld dat ik aan Postcrossing doe. Je krijgt een adres van zomaar iemand ergens in de wereld. Die stuur je een kaart. En je krijgt op jouw beurt een kaart terug, van heel iemand anders, uit een ander gedeelte van de wereld. Vaak hebben mensen voorkeuren voor het soort kaarten die ze graag willen ontvangen. Deze vraag van Janene vond ik wel heel bijzonder.

In a former post I told I’m a member of Postcrossing. You get an address from someone somewhere in the world. You send a postcard. And for your part you reveive a postcard from someone else, from another part of the world. Often people have preferences about the kind of postcards they want to receive. Janene’s request was very special to me.

Het maakte me opnieuw bewust van de geschiedenis van het “Apeldoornse Bosch”. Een grote joodse inrichting voor psychiatrische patiënten en verstandelijk gehandicapten in Apeldoorn. Op 23 januari 1943 zijn alle 1200 patiënten en 50 personeelsleden met treinen rechtstreeks naar Auschwitz gedeporteerd. Niemand van hen is teruggekeerd.

Her request made me aware again of the history of the “Apeldoornsche Bosch”, a large Jewish institute for psychiatric and mentally deficient patients in Apeldoorn. On January 23th 1943 all 1200 patients and 50 staff members were deported by train directly to Auschwitz. Nobody has returned.

In het Prinsenpark in Apeldoorn staat een moment om hen te gedenken.
De datum, een Jodenster, een zwart kruis ( embleem van verpleegkundigen in de psychiatrie), en tekstregels uit het gedicht van Ida Gerhardt “het Carillon”:

Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

A monument to remember them is situated In the Prinsenpark in Apeldoorn .
The date, the Jewish Star, a black cross ( emblem of nurses in psychiatry) and a part of a poem by Ida Gerhardt, written during WWII.
In translation:

I never felt our loss so keenly,
or with such bitter, bitter love.
( translation: Myra Scholz)

Elk jaar rond 21 januari is er een herdenkingsbijeenkomst bij het monument.
Every year around January 21th there’s a memorial service at the monument.

Voor zover ik weet bestaan er geen kaarten van het monument.
Daarom heb ik een foto gemaakt en die naar Janene gestuurd.

As far as I know the’re no postcards of the monument. That’s why I took a photo of the monument and sent it to Janene.

Update

Maandag 21 januari 2013:

Pas nu zijn de namen van alle omgekomen patiënten en verpleegsters van het Apeldoornse Bosch bekend geworden. Het zijn er 1069. Allen zijn op 25 januari 1943 in Auschwitz vermoord, direct bij aankomst. Ze zijn in kuilen gegooid en verbrand.
De namen worden vandaag voorgelezen in de Prinsenhofschool in Apeldoorn.
De namen worden ook toegevoegd aan de lijst met namen in Yad Vashem, in Jeruzalem.

Monday, January 21th, 2013
Only now the names of all the deceased patients and nurses of the “Apeldoornsche Bosch” are be made known. They are 1069. All of them are murdered in Auschwitz, on January 25th 1943, immediately after they arrived. They were thrown in holes and burnt.
Today their names are read aloud in the Prinsenhofschool in Apeldoorn.
The names are also added on the list of names in Yad Vashem, Jerusalem.

De patiënten van het Apeldoornse Bosch waren niet de enige mensen met een verstandelijke of psychiatrische handicap die door de Nazi’s vermoord zijn.
zie ook: www.gedenkstaette-grafeneck.de

The patients of the Apeldoornsche Bosch were not the only mentally disabled persons who are killed by the Nazi’s. See also: Gedenkplaats Grafeneck: http://www.gedenkstaette-grafeneck.de/

Breien Knitting Cool!!

Posted on 17 december 2011 by edith klinkhamer

de leverancier van de wol! the supplier of the yarn!

Op school heb ik breien geleerd.. en haken en borduren.. Ik denk dat ik behoor tot de laatste generatie die handwerken op de lagere school echt als vak had. Elke week een uur. Maar alleen voor de meisjes! De jongens gingen naar een ander lokaal voor handenarbeid.

At school I learned knitting.. and crocheting and embroider.. I think I belong to the last generation who learned needlework at primary school. Every week an hour. But only for the girls! The boys went to another room to do handicraft.

Sommige generatiegenoten hebben na school nooit meer een breinaald aangeraakt. Ze waren het breien van sokken op vier pennen goed zat! Ik ben breien altijd leuk blijven vinden. Sjaals, truien enz.

Some have never touched a knitting needle after school. They were fed up with knitting socks on four needles! I always liked knitting and made a lot of scarfs, jumpers etc.

Dat wil niet zeggen dat ik altijd gebreid heb. Het gaat in golven. Soms is breien in en zie je mensen hun breiwerk overal mee naar toe nemen. Dan is breien weer uit. Ik dein meestal mee op die golven. En ja, breien is nu weer helemaal “in”.
Zijn het wereldwijde golven? Op het moment dat ik dit schrijf komt de post met een pakje uit New York met.. ja, een zelf gebreide muts en nekwarmer. Dank je wel, Karen!

It doesn’t mean I have always been knitting. It’s like a wave. Sometimes knitting is “in”. Then one could see people bringing their knitting everywhere. Sometimes knitting is “out”. And yes, knitting is “in” now. Is it a worldwide wave? On the moment I write this the postman rings and brings me a package from New York with… yes, a knitted hat and neckwarmer. Thanks, Karen!

Hat and neckwarmer made by Karen from New York... just arrived Xmas gift!

Deze week ben ik weer begonnen met breien. Ik ben verrast door de mooie garens die er nu te koop zijn. Ze doen een beroep op mijn creativiteit!

Last week I started knitting again. I’m surprised about the amazing yarns one could buy now. They appeal to my creativity.

Over de geschiedenis van het breien: de oudste gevonden breiwerken stammen uit het Egypte van de derde eeuw. En ja, het waren sokken!
Breien blijft door de eeuwen heen een mannen aangelegenheid. In de 16e eeuw bestonden er gilden van breiers. Verboden voor vrouwen!
Pas tijdens de Eerste Wereldoorlog, als de mannen aan het front zijn, gaan vrouwen breien. En vanaf die tijd is het ook echt een vrouwen aangelegenheid gebleven. Iets om over na te denken!

About the history of knitting: the first found knitting works are dating back to Egypt in the 3th century. And yes, they happened to be socks! For centuries knitting is a men’s matter. In the 16th century fraternities of knitters existed. Forbidden for women!
Only during WW I, when the men are at the front, women started to knit. Since that period it always has been a women’s affair. Something to think about!