Onverwacht oponthoud….Unexpected delay

Daar staan we dan… nog anderhalf uur rijden naar huis… vlak voor Oberhausen.
Muurvast. Ik vang nog net op de radio iets over een ongeluk op en dat de weg uren afgesloten zal zijn. Wat er precies is gebeurd ontgaat me. Ik vraag het iemand anders. Die weet het ook niet. Even later komt hij het vertellen. Er is inderdaad een ernstig ongeluk gebeurd en de weg blijft minimaal twee uur dicht.

Suddenly we are standing still.
A one-and-a-half-hour-drive would bring us to Apeldoorn. But no way. Just before Oberhausen we can’t go on anymore.
I hear a glimpse on the radio about an accident and that the “Autobahn”will be closed for hours. I don’t hear what’s exactly happened. I ask someone else. He doesn’t know either. A few minutes later he comes and tells there’s been a severe accident and the road will be closed for two hours at least.

We maken ruimte voor hulpverleningsvoertuigen: de politie, de brandweer, een ambulance.
De chaotische competitie op de duitse Autobahn, met de “laagvliegers: links, de gewone auto’s in het midden en de vrachtwagens rechts, is verdwenen. Iedereen werkt samen en doet zijn best om zo veilig mogelijk ruimte te maken.
En omdat we hier toch uren moeten zijn… waarom zou je in de auto blijven?
Even wandelen, een praatje maken.
Er is niets aan te doen. Er wordt naar huis of naar de baas gebeld en iedereen maakt er het beste van.
Het is wonderlijk hoe de sfeer zo kan veranderen.

We make space for rescue-services: police, firebrigade, ambulance.
The chaotic rivalry on the German “Autobahn” with its “low-flying-planes” on the left, the normal cars in the middle and the trucks on the right, is gone. Everybody’s working together to make space as safe as possible.
And because we have to be there for hours – why should we stay in the car?
We walk, chat a bit.
It is like it is. People are phoning home or boss and everybody’s making the best of it. It’s curious how the atmosphere can change.

Peter staat achter ons met zijn tankwagen. Hij rijdt heen en weer tussen Duitsland en Nederland. Hij vertelt wat over zichzelf en geeft ons water, sinaasappels en marsen. Intussen grijp ik de kans zijn wagen in detail te fotograferen. Ik moet er aan denken dat Chengji’s eerste woord, na papa, mama, opa, oma, “vrachtwagen”was. En terecht!
Hij is vuil hoor, waarschuwt Peter. Ja, dat kan ook niet anders als je zoveel op de weg zit… maar in mijn ogen valt het nog wel mee….

Peter stands behind us with his tanktruck. He uses to drive between Germany and Holland. He tells a bit about himself and gives us water, oranges and marsbars. In the mean time I grab my chance to photograph his truck in detail. I remembered that Chengji’s first word “truck”was – after papa, mama, opa, oma. I understand! It’s dirty, Peter says. What do you want when you drive that much… and in my eyes it isn’t that bad.

We praten over het verschil in rijden in Duitsland en Nederland. Nederland is zoveel rustiger door de maximumsnelheid, zegt Peter, het rijdt veel regelmatiger. Dat is iets dat ik ook al heb gemerkt! Waarom zouden we perse harder willen?
We praten over du en sie zeggen, over veranderingen in mentaliteit.

Zomaar een ontmoeting op de Autobahn.

We talk about the difference in driving in Holland and in Germany. Holland is so much more quiet, tells Peter, because of the maximum speed. One can drive more steady. It’s something I noticed already!
We talk about saying “du”and ”sie” in German, about changes in mentality.

Just a meeting on the “Autobahn”.

Eerder dan we denken – en het is toch echt minstens twee uur later – de tijd is hard gegaan – mogen we weer rijden.
Er is niets meer te zien van het ongeluk.
Maar toch – extra voorzichtig rijden we de laatste anderhalf uur naar huis.

Earlier than we think – and it is really at least two hours later – time did go fast – we are allowed to drive again.
We don’t see anything of the accident.
Yet – More carefully we drive home, the last one and a half hours.

Advertenties

Een flirt in de Tuin van de Liefde — A flirt in the Garden of Love

Vrijdagmorgen in de levenstuinen in Teuge. Ik ben al een tijdje aan het fotograferen en wil even pauze houden. De tuin van de Liefde is een goede plek. Er staat een veranda die uitnodigt om te gaan zitten. Ik wil even lezen: The Practice of Contemplative Photography – Seeing the World with Fresh Eyes, van Andy Karr en Michael Wood. Een prima boek voor deze plek.
Ik krijg de kans niet… Net heb ik gelezen over het belang van “zien” – los van elke verbeelding, elke techniek, elk idee dat je in je hoofd hebt – of er stapt een pauw de tuin in.

A Fridaymorning in the Gardens of Life. I’ve been photographing for a while and want to have a break. The Garden of Love is a good place. There’s a veranda inviting you to sit down. I want to read a bit: The Practice of Contemplative Photography – Seeing the World with Fresh Eyes, by Andy Karr and Michael Wood. An excellent book to read here.
I don’t get the chance. I just read about the importance of “seeing” – apart from every imagination, every technique, every idea that could be in your mind – as a peacock walked into the garden.

Hij gaat voor me staan en zet zijn sleep wijd op.
Wat kan ik anders dan toch weer mijn camera pakken?
Hij draait zodat ik hem van alle kanten kan bekijken.
Hij laat me om hem heen lopen, heeft me in zijn ban.

He stands in front of me and fans his tail widely.
What else can I do than taking my camera again?
He is turning so I can have a look at him at all sides.
He makes me walk around him, I’m under his spell.

Achteraf lees ik dat dat nu precies het paringsritueel is dat mannetjespauwen aan het eind van de winter uitvoeren: “Als de haan zijn sleep opzet om een wijfje te veroveren zijn deze veren het duidelijkst te zien.. Als een wijfje interesse toont draait de haan zijn rug naar het vrouwtje toe zodat het vrouwtje om hem heen moet lopen om zijn prachtige veren nog te kunnen zien” (wikipedia).

Afterwards I read that it’s exactly the courtship dance  peacocks perform at the end of winter. “As the peacock fans its tail to capture a peahen these feathers are seen most clearly, If a peahen is interested the peacock turns its back to her so she has to walk around him to see his beautifull tail feathers  again. “( Dutch wikipedia)


En ja, hij heeft me veroverd…:)  En tegelijk heeft hij me laten zien wat Contemplative Photography op dat moment voor mij betekende. Op je af laten komen wat je ziet….. en dat vastleggen.

And yes, he captured me:)  At the same time he showed me what Contemplative Photography meant for me at that moment: to be open for what you see and record it.

Een onverwachte ontmoeting / An unexpected meeting….

(for english, please scroll down)

Jan is bezig met het opruimen van de schuur en het gedeelte van de tuin er om heen. Ik houd even pauze. Ik ben een foto uit ca 1928 aan het restaureren. Heel precies werk dat je niet te lang kunt volhouden. Wat zal ik doen, verder met de foto, of de keukenkast opruimen…
Dan roept Jan: moet je nu eens kijken… in een hoekje zit, tussen bladeren een pad. Een grote, bijna zwarte pad.
De oude foto en de keukenkast zijn vergeten. Ik neem een foto van boven af. Dat is niks. Je kunt de pad amper zien. Dan maar plat op de grond, op de tegels.
We kijken naar elkaar, de pad en ik. Wiens terrein is dit nu eigenlijk?
Af en toe beweegt de pad. Hij loopt een stukje verder de hoek in.
Het gaat traag. Hij heeft blijkbaar alle tijd. Ik ook.
(Sorry, pad, misschien ben je een zij. Maar telkens hij/zij schrijven is ook zo wat.)

Hoelang het geduurd heeft, weet ik niet meer. Het lijkt eindeloos. Een proces van elkaar (?) observeren. Plotseling draait de pad zich om. Hij gaat recht voor me zitten. Probeert ie me te intimideren? Ik geniet ervan, eerlijk gezegd… het is een mooie pose voor een foto.
Dan is het opeens voorbij. Ik hoor een boel geritsel, maar  zie de pad in geen velden of wegen meer.

De rest van de middag lees ik over padden. Die foto en de keukenkast…ach, dat kan morgen nog wel.

Jan is cleaning up the shed and a part of the backyard. I take a break. I’m restoring a  photo, taken around 1928. It’s a meticulous job. You can’t keep at it for a long time.  What shall I do? Go on with the photo, or clean a kitchen’s cupboard?
Then Jan calls: Come and have a look here! A toad is sitting in a corner, between leaves. A big, almost black toad.
The old photo and the kitchen’s cupboard are forgotten. I take a picture from above. No way.. one could hardly see the toad. I have to go flat on my belly, on the pavement.
We’re looking at each other, the toad and I. Who’s territory is this? Now and again the toad is moving. He walkes a bit further to the corner. He is slow. Apparently he’s got all the time of the world. Me too.
( Sorry toad, maybe you’re a she – but I hate to write he/she every time)

How long I have been lying there I don’t know. It seemed endless. A process of observing each other ? Suddenly the toad turns around. He is going to sit right in front of me. Is he intimidating me?  I enjoy it…it’s a nice pose for a photo.
Then it’s all over. I hear a lot of rustling, but the toad has completely disappeared.

That afternoon I spent reading about toads. That photo and the kitchen’s cupboard… they can wait till tomorrow.

Welkom! Welcome!

For english, scroll down please.

Fotografie is voor mij vooral zien.
Een nieuwe manier van kijken.
Onbevangen de wereld om me heen op me af laten komen
met aandacht voor de dingen zoals ze zijn,
kleuren, vormen, patronen.
Onbevangen – en tegelijkertijd kan ik niet anders dan mijn wereld laten zien.
Wat ik zie, wat me raakt, wat me boeit.
Een foto is ook een reflectie van mezelf!

In dit blog neem ik je mee op een ontdekkingsreis
door die wereld.

Je reactie stel ik zeker op prijs!
Ga daarvoor naar het einde van deze pagina en klik op reactie.
Dit blog bestaat uit verschillende pagina’s. Je kunt op  woorden klikken in de menubalk aan de bovenkant.

Deze week foto’s genomen in de achtertuin
tussen de regenbuien door.

hoe mooi regen kan zijn...:)

de reflectie van de fotograaf is wel heel letterlijk!

Welcome!

Above all photography for me is seeing.
A new way of looking.
With an open mind  to the world around me.
Paying attention to things as they are.
Open-minded, and at the same time I can only show you my world:
what I see, what moves me, what fascinates me.
A photo is a reflection of myself!

In this blog I’ll take you on a discovery through that world.

I’ll appreciate your comment!  (geef een reactie)

This week photos taken in my backyard – in between the showers.